Қутлуғ қон

Bu yerdagi otlar turli tusda va turli bichimda bo�lib, zotli, nodir otlar edi. Xalq bunday otlarni «bulutga sakraydigan ot» deydi. Kambag�al yigit endi yorug�da hamma otlarni ayrim-ayrim ko�zdan kechirdi. Ayniqsa, oyoqlariga, bo�yinlariga, boshlariga diqqat qildi. Toza supurgi bilan ularni boshdan-oyoq supurdi, qo�llari bilan siypaladi, barmoqlari bilan yollarini taradi. Artgan, tozalagan sari semiz otlarning badanlari yarqiraydi, ko�zga yana ham tovlanib, chiroyli ko�rindi.

Mana. Jo�raboy ham turib keldi.

– Uyquga qoniqdingizmi, Jo�ra aka! – dedi Yo�lchi.

– Kucher ahli, ham har xil xizmatkor ahli tiriklikda uyquga qonadimi, uka?! O�lganda – boshqa gap, – deb javob berdi Jo�ra va oldingi tishlari tushgan og�zini katta ochib esnadi.

– So�zingiz to�g�ri!

– Sen ham ot quliga o�xshaysan-a?

– Bo�lmasam-chi, – dedi kulib Yo�lchi, – ot eng yaxshi hayvon, juda suyaman.

– Suyganga yarasha, o�zingniki bo�lsa! – dedi xo�rsinib Jo�ra.

– Ha…– deb javob berdi Yo�lchi.

– Lekin yaxshi niyat – yorti mol. Bir kun o�z otimni minarman. Uchqur bo�lmas, uloqchi, poygachi bo�lmas, yomonroq bo�lar…

Jo�ra qo�llarini yoyib, yelkasini ojizona qisib umidsiz ekanini ifoda qildi. Otning yag�riniga yopishgan bitta «itpashshani» tutib, so�ka-so�ka etik poshnasi bilan ezdi.

Lyublyu, lyublyu Mamajon, lyublyu, Mamajon,

Stakanda choy ichgan lyublyu Mamajon.

Keyin yengini shimarib, ot bilan chinakam mashg�ul bo�ldi.

Yo�lchi Jo�raning otini va unga qanday parvarish qilishini tomosha qilarkan, Jo�ra boshqa otlarga bir zum ko�z tashlab, dedi: «Xo�jayiningning samani yaxshi, agar ot tanisang, risoladagi saman – shu.

– Sizniki-chi? – dedi Yo�lchi kulib.

Jo�ra oti haqida gap sotishni yaxshi ko�rar edi, darrov tili qichidi:

– Bu to'g�rida har qanday so�z ortiqcha, – faxrlanib gapira boshladi Jo�ra, – bu bittayu-bitta. Tengi-sherigi yo�q. Buni chopganda ko�r. Yosh-qari, jamiki xaloyiqning ko�zi bunda! Uzoqdan qaraydi, qorasi o�chguncha tikilib qoladi. Odamzodning ko�zi yomon bo�lar ekan, uka.