Қутлуғ қон

Tanish, ish o�rgat!» U indamadi, sigirni uzoqda, devor tagidagi bir daraxtga bog�lab qaytgandan so�ng, Yo�lchi bilan ko�rishar ekan, qo�rg�on ichiga kirib ketgan boy bir zumda yana eshikda ko�rindi:

– Yormat, shaharga otni tezroq olib tush, Hakimjon kutib qolmasin, bugun mehmonlar bor-a…

– Beda o�rib qo�yish kerak edi-ku, – boshini qashidi Yormat.

– A, kun ham kechikib qolibdi.

– Men o�raman bedani, bedalaring qayerda?

–Yormatta qarab dedi Yo�lchi.

Mirzakarimboy jiyanining ishga tayyorligidan rozi kabi kuldi-da, indamasdan ichkari kirib ketdi.

– Mehmonni ishga solar ekanmiz-da, – dedi Yo�lchini birga olib jo�narkan Yormat, – ha, qari kelsa oshga, yosh kelsa ishga.

Yormat Yo�lchi bilan yonma-yon yurib eski tanish kabi undan-bundan so�zlashib bordi. U qirq besh yoshlarda, novcha, chayir odam, yuzida siyrak cho�tir izi qolgan, soqol, mo�ylovlariga anchagina oq tushgan edi. Qo�sh belbog�i chapanichasiga past bog�langan, yurishi ham oliftalarga taqlidni ko�rsatar, uning butun qomati, hamma harakatlari o�ziga zeb bergan, maqtanchoq kambag�alni tasvirlar edi.

Ular picha yurib, to�rt-besh tanob joyni ishg�ol etgan bedazorga chiqishdi.

– Mana bedam! – qo�lini beliga tirab, ko�zi bilan uzoqqa ishorat qilib dedi Yormat.

– Hafsalangiz bo�lsa, bedanani shunda tuting-da.

– Yo�ng�ichqa siznikimi? Yosh ekan hali, juda baquvvat o�sibdi, – Yormatga qarab dedi Yo�lchi.

– Xax-xax-xax…– qattiq kuldi Yormat va o�roqni Yo�lchiga tutqizib gapira boshladi: – Mirzakarimboy otamning ostonalarida o�n olti yildan buyon ishlayman, yigitcha. Shunday bo�lgandan keyin «sizniki, bizniki» deyishga o�rin qoladimi? Bu bedalarga ozmuncha terim to�kilganmi, eh-he! Keyin ko�rsataman, boyning ko�p yerlarini man yolg�iz o�z kuchim bilan ko�kartirganman. Qani, mana shu yoqdan o�ravering.

Yo�lchi o�roqqa diqqat bilan tikilib qaradi va enkayib o�ra boshladi. O�zini chapdast-epchil o�roqchi hisoblagan Yormat Yo�lchining ishidan kamchilik topib, o�z mahoratini unga ko�rsatish umidida, bir muddat kuzatib turdi.