Шерлок Холмс ва доктор Уотсоннинг саргузаштлари

Бу мени ортиқча кокаин ичишдан халос этади. Р?стаган вазифангизни топширинг.

– Эсимда, бир пайт, агар бирор буюм узоқ ишлатилса, унда албатта эгасининг шахсига тегишли бирор из қолади, дегандингиз. Тажрибали одам ундан кўп нарсаларни уқиб олиши мумкин. Яқинда бир соат қўлимга тушди.

Марҳамат қилиб айтсангиз, ўша соатнинг энг охирги эгасининг хулқатвори, одатлари қанақа бўлган?

Унга соатни қандайдир бир ички мамнуният билан узатдим, чунки, назаримда бу ечиб бўлмайдиган муаммо эди, мақсадим оғайнимнинг сал бўлсаям попугини пасайтириб қўйиш эди, зеро, унинг эътирозга ўрин қолдирмайдиган бир оҳангдаги гаплари, ўгит-насиҳатлари баъзида жаҳлимни чиқарарди.

У соатни гўё салмоқлаб кўраётгандай қўлида бир зум ушлаб турди-да, кейин аввалига шундай, сўнгра икки қавариқли кучли лупа билан механизмини кўздан кечира бошлади. Холмс соат қопқоғини шиқ этказиб ёпиб, ҳафсаласизлик билан менга узатганида кулиб юборишимга сал қолди.

– Бир нима дейиш қийин, – деди у. – Соат яқиндагина устанинг қўлидан чиққан, у яхшилаб тозалаган. Шунинг учун ҳам қатъий бир нарса деёлмайман.

– Сиз ҳақсиз, – дедим. – Менга беришларидан олдин у чинданам соатсознинг қўлига тушган.

Унинг муваффақиятсизлигига ишонарсиз, шундай бир арзимас баҳона билан изоҳлагани учун кўнглимда оғайнимдан ўпкаладим.