Күйші

Күйші

Ілияс Жансүгіров

ІЛР?РЇРЎ ЖАНСҮГІРОВ

Күйші

Күйші

I

Қамаудың хан ауылы қыр жағында,

Аңқытып ақ орданың бір жағында.

Күйші отыр домбыраны дүрілдетіп,

Құмар қып тартқан күйдің ырғағына.

Буынсыз он саусағы күй қағуға,

Көңіліне тыңдағанның от жағуға.

Бал тамған бармағынан домбырашы

Жан терге түсіп отыр мынау дуда.

Күйшінің қошаметке көңілі тасып,

Бес бармақ маймаң қақты перне басып.

Толқынтып тоқсан күйді дүрілдетті,

Көңілді бірде шымшып, бірде қасып.

Екі ішек жүрек жарып көңіл ашып,

Бірде ойнақ, бірде баяу сыбырласып,

Зарлы күй, ащы күйдің, тәтті күйдің-

Бәрін де лақылдатып төгіп шашып.

Күңіренген бір мұңды күй даланы алды,

Табиғат тып-тыныш бола қалды.

Қырдағы қоян құлан құлақ тігіп,

Қамыстан жолбарыс та ыңыранды..

Күңіреніп «Асанқайғы» күй толғанды,

Желмая желе жортып жерді шалды.

Алатау, Алтай, Арқа, Қырды, Сырды

Аралап, қоныс таппай күй зарланды.

Алатау күй тыңдады ауылдай боп,

Тас балқып толқып жатты бауырдай боп.

Аңқылдап алтын күрек домбырадан

Құйып тұр жазғы жылы жауындай боп.

Қағылды кейде бір күй дабылдай боп,

Бұрқырап кетгі түтеп дауылдай боп.

У?лде РєТЇС€, әлде дауыл, әлде ат шапқан,

У?йтеуір қырдан көшкен сарындай Р±РѕРї.

Мұз еріп, қатты аяздың кәрі қайтып,

Қас батыр көңілі жұмсап, зәрі қайтып.

Майрылып ақ семсерлер қалайы боп,

Қажытты мұзбалақты күй мұңайтып.