Адасқан өмір

Əлде дерсің: «Қап салып тілену бар,

Алтынның қызметінен қалсаң арып».

Əлде дерсің: «Құтылмас кедейлік бар,

Маңдай термен болмайтын асқа жарып».

Əлде дерсің: «Мейірімсіз ғашығың бар,

Түкіруге қорланар күйсең жанып».

Əлде дерсің: «Достық бар сау кезіңде,

Қараңды да көрмейтін солсаң кəріп».

Əлде дерсің: «Ауру бар қинай-тұғын,

Тынышың кетіп, тамағың, ұйқың қалып».

Əлде дерсің: «Беле бар кем-қор қылып,

Елден ет жиғызатын дорба салып».

Əлде дерсің: «Қайғы бар жылай-тұғын,

Гүл бетіңді сарғайтып жасқа малып».

Əлде дерсің: «Кəрілік бар тəнің тозып,

Қуартар, əлсіз қылар көркіңді алып».

Əлде дерсің: «Құтқармас қараңғы көр,

Топырақ болып, ұйықтарсың сонда барып».

Миллион жыл, миллионымен өтсе-дағы,

Тұруды бір білмессің ұйқың қанып.

Сен ұмыт, сен деген бір саңырау көр,

Бар-жоғыңды артқылар қылмас парық».

II

Мен жігіт

Мен жігіт, он бес – отыз арасында,

Бұл жаста көп: бересі-аласым да.

Алдымда толған мақсат, толған таңдау,

Алайын мынасын ба, анасын ба?

Жазғы гүлдей түрленіп толған түсім,

Көзім нұрлы, ақ меруерт – бүтін тісім.

Шашым қара сүмбілдей, бойым түзу,

Сəуле шашып тұрады жастық пішін.

Жалыны бойға сыймай сырттан көрініп,

Күн сайын тұрады артып қайрат, күшім.

Əр үміттің қиялы сəулеленіп,

Түн бойы ұйқы бермес, толқып ішім.