Қалқаман – Мамыр

Бір қыз үшін Қалқаман елден кеткен

Соның жайын айтайын тыңда, міні:

Мəмбетей өсіп, өнді бара-бара,

Сол таптан бір бай шықты жеке-дара.

Сол байдың он бес жасар қызы Мамыр

Əрі сұлу, əрі есті, еркекшора[1 - Еркекшора – еркек балаша киінген қыз (автор).].

Онан басқа бала жоқ əлгі байда,

Оны қыз деп еш адам айту қайда.

Байдың көңілі жабырқап қала ма деп,

Жұрт жүрді құда болам дей алмай да.

Қалқаман қыз айттырмай жүреді екен,

Мамырды жас күнінен біледі екен.

Асықтығын айта алмай іштен жанып,

«Құрбымыз» деп құр ойнап-күледі екен.

Мамыр жылқы бағады күндіз барып,

Тымақ киіп, қолына құрық алып.

Қалқаман Мамырменен малда жүріп,

Біраз сөз сөйлесіпті, кез боп қалып.

Жігіт сонда қызға өзін сүйдірмекке,

Асық болса оны да күйдірмекке,

Жұмбақ мысал сықылды бір сөз айтты,

Көңіліндегі мақсұтын түйдірмекке:

– Ей, Мамыр, адамды Алла жаратыпты,

Хауа Ананы адамға қаратыпты.

Бірін еркек, біреуін əйел қылып,

Екеуінен көп жанды таратыпты.

Құдай неге қылмаған адамды тақ,

Балаларын өзінен өстіріп-ақ.

Хауа Ананы жаратуда мақсұты не?

Сол арасын білуге ақылым шақ.

– Ей, Қалқаман, тегі жоқ Құдай жалғыз,

Мұқтаж емес жолдасқа, тіпті армансыз.

Адамзатқа көмексіз, махаббатсыз

Өмір қызық дегенді естен қалғыз.

Жоқ болса махаббатты бір сүйгенің,

Ойлашы, керегі не дүниенің.