На дняпроўскім лузе

Вось толькi нядаyна пасялiyся y нашым пад’ездзе Альберт Круцёлкiн. Ну i тып, я вам скажу. Такi yжо нахабны, што далей няма куды. То грошай прыйдзе пазычыць, то спытае колькi часу, бо y яго, бачыце, гадзiннiк сапсаваyся. Вiдаць, давядзецца мне кватэру мяняць.

Усмешка джаконды

Я сустракаyся з ёю амаль штодня. Ідучы y гастраном па пакупкi, вяртаючыся дадому, заyсёды заглядваyся на яе. Прыгожы твар, прывабная, загадкавая, нават таямнiчая, як у Джаконды, усмешка. Надзвычай зграбная постаць.

Я так прывык да яе, што пры кожным зручным вьпадку стараyся пайсцi лiшнi раз у магазiн, каб толькi yбачыць знаёмае аблiчча.

Стаяy звычайна падоyгу, любаваyся. Настрой падымаyся, у грудзях як бы нешта пераварочвалася.

Так прайшло некалькi тыдняy. Нават на працы я стаy думаць толькi пра яе, з нецярплiвасцю чакаy канца змены, каб хутчэй бегчы дадому, а потым – у магазiн.

Сёння на сэрцы горка i цяжка… Чacoпic, на вокладцы якога быy змешчаны фотаздымак прыгожай артысткi кiно, у кiёску нехта купiy.

Камерцыя

– Скачы! – яшчэ з парога крыкнула жонка.

 – Мне далi турысцкую пуцёyку y Румынiю! На дваiх. Хоць ты i не заслугоyваеш, але так i быць, вазьму… Паедзем на чатырнаццаць дзён. А то Соня Андрэйчыкава надта выхвалялася, што ездзiла са cваiм, дык добра пагандлявалi.

Пакуль я афармляy дакументы, жонка лётала па крамах, выбiрала тавар, якi можна прадаць за мяжой, а на выручаныя грошы купiць такое, каб i самiм фарсiць, i капейчыну якую агораць.

I вось, нарэшце, мы y Румынii!

Я заiкнуyся быy наконт таго, каб наведаць музей, дык жонка такога ляманту нарабiла, што мясцовыя ахоyнiкi парадку нават устрывожылiся.

Давялося yслед за жонкай цягнуцца на базар. А там тавараy – свет не бачыy! А людзей – яшчэ больш. Ну, не раyнуючы, як у тым Бабруйску! Жонка адразу ж схапiла y нейкай маладзiцы джынсы. Для мяне.

– Пачакай, – запярэчыy я. – Яны ж надта пацёртыя…

– Нiчога ты не разумееш! Кладзi yсё y мех – дома разгледзiм!

Адным словам, два тыднi правялi мы на базары. Награблi столькi розных трантаy, што на тры добрыя сям’i хапiла б.

– Навошта нам столькi, ды яшчэ паношанае?! – не сцярпеy я, ледзь цягнучы cyмкi да цягнiка.

– Купiлi – не згубiлi! – павучальна сказала жонка.

…Праз некалькi дзён я выйшаy на працу y джынсах i кашулi, якiя купiy у Румынii. У канцы дня, загадкава yсмiхаючыся, да мяне падышоy наш вадзiцель Васiль Андрэйчыкаy:

– Слухай, Эдзiк, ты дзе гэтыя абноyкi набыy?

– У Румынii. На базары, – задаволена адказаy я.