Құлагер

Адамнан, айналадан, күйіркеден,

Бой тартып ел ішінен жиіркенген,

Безінген біржолата тағы болып,

Аулақтап əсем тауда жүруменен.

Сұлулық жерден өніп, көктен жауған,

Тапқан ол тыныштықты таза таудан.

Шомылып мөлдір көлге, орманда ұйықтап,

Жақсы жер жұмбақ жанын аялаған.

Қарағай, қайың, талдар – қалың орман,

Тау мен тас жеке жанға болған қорған.

Қиқулап өлең айтып, күйлер тартып,

Сері үшін құс, көбелек қылған думан.

Таза тас сияқтанған күміс кесек,

Жапырақ секілденген таза төсек.

Жүрегін жуықтаса жаралаған

Кір өмір, тікен тұрмыс, улы өсек.

Ақанды сол күндегі сопы десек,

Əсем тау оған кұбыла, Меккеге есеп.

Əн – азан, əдемі сөз – намаз болып,

Кітап боп көңілін ашқан гүл-бəйшешек.

Бұл өзі ауылында аз оқыған,

Алғыр ой, ақын, əнші – көп тоқыған.

Елді улап, өлім тілеп жалмаң қаққан

Бұл емес, бөлек еді көп сопыдан.

Көрмеген ілімді артық көк тоқтыдан

He тапсын білгенімен көр соқырдан.

Тəңірісі табынатын табиғат боп,

Мешіт қып мекен алған көк шоқыдан.

Жасынан туып, өсіп мекен қылған

Жерінен патша қуған, қала отырған.

Ел інін суға алдырған суырдай боп,

Жойқын жұт – сұрапылда малын қырған.

Арманды ел ақ патшаға арыз қылған,

Арыздан борыш басып, қарыз қуған.

Жер мұңын, елдің шерін өлең қылып,

Ақан да жанның бірі жаны ауырған.

Жəне де жақынынан жарды сүйген,

Сол үшін ауыл-аймақ, безген үйден.