Құлагер

Ет асып, пышақ қайрап, малды қырған,

Кедейге сонда ырза емес бай антұрған.

Жалғыз-ақ бұл жиында малдылар жоқ,

Аңсаған ас етіне қойшы қырдан.

Албасты Арқадағы абы жылан –

Молда отыр ысқырынып оқып құран;

Атты арбап, атан жұтып жатыр молда,

Құранмен жем түсіріп жуан-жуан.

Түлкісін санап қыстай пұшпақтаған,

Бір үйде бір дарақы құс мақтаған.

Саудагер мата сатқан сөз қатып тұр.

Қылжақтап бір тоқалға тұштақтаған.

Бір үйде өлеңші отыр жұрт мақтаған,

Сөз сатып, тиын тілеп елді ақтаған.

Толтырып сүйек-саяқ дорбасына

Бір қора қайыршылар жүр қаптаған.

Кəрі ақын кіжінеді өңмең қағып,

Бала ақын cap масадай жатыр шағып,

Екі жақ ереуілдеп көрісіп тұр,

Даттасып бірін-бірі атып, қағып.

Қолына я бөрік, я тұмақты алып,

Ақтаған ат үстінен сияқтанып,

Жаршылар жағы сембей зар қағып жүр,

Жұрт жатыр əр хабардан құлақтанып.

Таң атса шаң бермейді астың үйін,

Күн батса жан бермейді тіреп иін.

Сылтауы ас, Сарыарқаны қазақ басты,

Қыл сақал, қымыз сасып, қолпаң киім.

Осындай болып жатты ұлы жиын,

Жиынның мыңнан бірін айту қиын.

Еті тау, қымызы көл деуге болар

Айтқанда тартыңқырап астың сыйын.

Жүз-жүздеп жүрген жігіт даяшыға,

Ақ көбік мінген аттың жаясында.

Екі айдай Ерейменді ет сасытпай,

Жұрт малын жылулаған аясын ба.