Адбіць у чужынцаў кляйнотаў сваіх

Усе яны – i Ё-ё Крыкс, i Мезьвiлёмiй Арэскi – уласнаручна пакiнулi свае меткi. Такую рэкамэндацыю ня купiш за грошы.

– То значыць, я мушу быць вам удзячны.

– Разумею, у вас зараз вiруюць эмоцыi, вы наладжаныя здураваць. Цягнецеся па праменявiк, але забываецеся, што ён зашыты y галёнцы – нагi y вас, на жаль, ужо няма. Лазэрную пiстолю з зубу Драманд таксама дастаy, разам з бальшынёю зубоy. Далiпан, вы мусiце мне падзячыць: ён хацеy быy адняць вам абедзьве рукi, каб дасягнуць большага падабенства з альбомнаю выявай; але я пераканаy яго, што гэта непрактычна.

Тронза зычна скаyтнуy.

– Слова свайго я не парушу. У найблiжэйшыя тры тыднi вы – Недаростак Бальтар, калека з вандроyнага цырку спадара Лезгэ. Неyзабаве нас чакае выступ на Вальраi. У часе плянэтарнага вiзыту мы зможам падчысьцiць запасьнiкi музэю Андрамэды. Праз тры тыднi выправiмся на Папiлюс i атрымаем свае грошы, па чым вы будзеце вольныя пайсьцi сваёю дарогай – мо знойдзеце хiрургаy, якiя падлатаюць вас пасьля майго сынка, хаця я дагэтуль не сустрэy такiх – альбо, хто ведае, застацца y маiм цырку й праварочваць афэры па yсёй Галяктыцы y слаyнай кумпанii прайдзiсьветаy.

– Бачу, вы не пакiнулi мне выбару.

На прыганку Папiлюскага аддзяленьня банку ККД стаялi двох нiбы з карыкатуры: цыбаты стары жалобнага выгляду й курдупель на кавёлах з тварам нэандэртальца. Кожны трымаy у руцэ валiзку. Яны yважлiва агледзелi пусты пляц перад сабой.

Цыбаты працягнуy руку курдуплю:

– Прыемна было працаваць з вамi, Недаростку Бальтру. Дазвольце пацiкавiцца: якiя маеце пляны на прышласьць?

Бальтрут Тронза ня быy бы Бальтрутам Тронзам, калi б ня мог любую, нават самую непрывабную, сытуацыю абярнуць на сваю карысьць. Да таго ж ён быy прафэсiяналам. «Цiкава, калi яшчэ надарыцца шанец папрацаваць з найлепшымi авантурнiкамi Галяктыкi?» «Нiколi», – безуважна адзначыла сьвядомасьць.

Курдупель упэyнена адказаy на поцiск рукi:

– Ляцiм на Глiцыяс, спадару Рэнзо. На дзьвярох вашага сыночка яшчэ стане месца пад маю метку.

Звон зьвiнiць званчэй

Другое (анты-) каляднае апавяданьне. Адначасна яно ёсьць i yшанаваньнем Лаyкрафта. Як бы хто нi крытыкаваy бацьку сучаснага хорару, яго ёсьць за што любiць. Ды яшчэ як любiць.