Гүлкәшима

Мен жағыз үлкен жолмен келе жаттым,

Еріксем, жол қысқартып өлең айттым,

Отырған жол үстінде ауыл көріп,

Атымның сусындауға басын тарттым.

Шеткері үлкен үйге келдім кіріп,

«Ассалаумағалейкум» деп сəлем беріп.

Қонақты үйге кірген көргеннен соң

Бойжеткен қыз көрпе салды түрекеліп.

Бəйбіше қымыз құйды, қызы берді,

Қыз екен асқан сұлу, көзім көрді.

Күн ыстық, шөлдесем де қымызды ішпей,

Жаудырап екі көзім қызда болды.

Таранған тоты құстай бір асыл зат,

Меңзесем хор қызына болмайды ұят.

Ақ жүзді, ақылы кəміл, шырын сөзді,

Үстінде сəндік үшін киген манат.

Көп артық ұзын емес, орта бойлы,

Аса көп сөйлемейді, терең ойлы.

Күлгенде екі беті шұқырайып,

Сүйкімді көрінеді жүзі нұрлы.

Күлгенде отыз тісі қатарланған,

Адамның сабыры қалмас оны көрген.

Ақ екен, ақ інжуден отыз тісі,

Сəдеп пен қымбат пұлға шеттен келген.

Болғанда мандай жазық, қызыл жүзі,

Тəтті еді шекер балдай айтқан сөзі.

Жігіттін тұла бойын балқытады.

Қараса жаудыраған қара көзі.

Тігілген кірпігі оқтай, жайдай жүзі,

Өрілген екі бұрым желге шашы.

Үзілген мойын алманың сабағындай,

Көрініп тамағынан ішкен асы.

Аққудай көлде жүзген көлеңдеген,

Оң жақта былқылдаған бай баласы.

Бұралған тал шыбықтай, құмырсқа бел,

Он бес пен он алтыға келген жасы.

Үстінде шаһи көйлек оқа салған,

Кең етек айдалада шұбатылған.