Гүлкәшима

Жөнелдім ерте тұрып Қостанайға,

Жəрмеңке первой боқырау бастамай ма?

Жəрмеңке жақындаса, қазақ халқы

Мінезін түстенетін тастамай ма?

Қызығын жəрмеңкенің көп күн көрдік,

Дос-жармен қатар өскен ойнап күлдік.

Аяғы жəрмеңкенің тарқар шақта

Ғажайып естімеген хабар білдік.

Естіген хабар анық, емес шала,

Хабарға қазақ қосар неше жала.

Өліктің өзге жері сау-саламат,

Болғаны бауыздауда жалғыз жара.

Тобылдың алабында, тал ішінде,

Жанында пышақ, қалам, сия – қара.

Киімін ол байғұстың ақтарғанда,

Бір қағаз қалтасынан шыққан жəне.

Қағаздың мазмұнына қарағанда,

Жоқ қылған өзін жігіт – не дүр шара.

Қан болып өткір пышақ жанда жатты,

Шалықтап жанын қиған ол бейшара.

Ғашықтық саудасына душар болып,

Өлтірген өзін-өзі мойнын қиып.

Жалғызы ата-ананың бойдақ екен,

Жылайды екі мұңды басын иіп.

Шал кісі – əкесі, аты – Тілеуберген,

Жүрімін жалғыз ұлдың тілеп берген.

Келерде өзім қонған үңгіт екен,

Құрметтеп қонағымда сыйлай білген.

Қалтадан өлең екен шыққан қағаз,

Жағы жоқ ақын екен жігіт сабаз.

Кешіріп ол өлеңді қолыма алдым,

Жел сөзде онан өтер ақындық аз.

Қаладан жұмысым бітіп, қайттым елге,

Ақша қар жауа қалды қара жерге.

Қазаға бір мұсылман душар болса,

Көңіл айту көркемшілік жігіт ерге.

Қайтарда бата оқуға түстім арнап,

Құр жаны, екі сорлы отыр зарлап.