Двое на вуліцы

У гарадок, што ляжаy якраз на паyдарозе y родныя мясцiны: маyляy, няхай паглядзiць на брата, у якога «yсе грудзi y медалях» – крыху значкоy у Алега было сваiх, крыху, для важнасцi, ён пазычыy у сяброy i yсё гэта начапiy на гiмнасцёрку. Ён пагасцяваy колькi дзён у сястры, падружыyся з яе старэйшым сынам – у дзядзькi, апроч значкоy, была яшчэ i ракетнiца, а таму малы нават у першы ж дзень нiяк не мог дачакацца вечара, калi можна будзе запусцiць ракету. Хлопчык дужа yпадабаy дзядзьку Алега, i калi той збiраyся ад’язджаць, ён так плакаy, так прасiyся ехаць разам з iм да бабулi, што давялося яго yзяць з сабою.

Было якраз лета, шчодра свяцiла сонца, i цягнiк падышоy да станцыi, спавiты y святло i ззянне, – Алег i сёння, вось зараз, праз гэтую шэрую дажджлiвую непагадзь нiбыта наноy бачыy, як ён – увесь пушысты ад промняy – наблiжаецца да перона.

У гэтым цягнiку яны i пазнаёмiлiся.

Студэнты шумнаю гурмою ехалi дадому, каб нейкi час пабыць з бацькамi перад тым, як зноy раз’язджацца y студэнцкiя будаyнiчыя атрады, на практыку, у экспедыцыi.

Хлопцы i дзяyчаты весялiлiся, нават дзяцiнiлiся, рагаталi i спявалi пад гiтару просценькiмi галасамi свае просценькiя студэнцкiя песнi.

Яна ж сядзела насупраць яго i чытала кнiгу. Доyгiя, белыя, як лён, валасы, разабраныя на дзве пасмы, вольна спадалi на столiк, захiналi нават яе твар, вочы: Алегу здавалася, што валасы засцяць ёй кнiгу, замiнаюць чытаць, i яму вельмi ж – да няyсцерпу – хацелася адхiнуць iх.

І ён не стрымаyся. Далiкатна, ласкава так адгарнуy яе валасы, спачатку з аднаго боку, потым з другога, захiнуy пасмы за яе маленькiя, зграбныя вушы – яна, вiдаць, здзiyленая i yражаная, нават не зварухнулася, засяроджаная, як i да гэтага, глядзела y кнiгу i рабiла выгляд, што чытае.

– А вы смелы.

– А вы прыгожая, – адказаy ён, i яны абое немаведама чаго рассмяялiся, а студэнты, якiя, здавалася, i не зважалi на iх, тут жа закрычалi «горка» i пачалi пацешна спяваць iм вясельныя песнi.