Двое на вуліцы

Неяк збоку ад усiх, заняты толькi сабою, торгаyся, бессаромна вiбрыраваy увесь зверху yнiз нейкi цi то п’яны, цi то вар’ят – па тым, як закочвалiся яго вочы, як крывiлiся губы, як торгалiся рукi, было вiдаць, што y гэтым ягоным трансе было нешта нездаровае.

Жавейка зморшчыyся i зноy выйшаy на вулiцу, у халодны i мокры вечар.

Алега не здзiвiла, калi ён, падняyшы галаву, убачыy раптам, што стаiць на прывакзальнай плошчы, – апошнiм часам вакзал стаy для яго нiбыта сваiм клубам, куды ён звычайна прыходзiy знерваваны, раззлаваны, засмучаны, каб згубiцца y кiшлiвай мiтуснi, удыхнуць крыху людскога руху, заразiцца чалавечай заклапочанасцю i паспешлiвасцю, ды гэтак, мiж людзей, забыцца на сваю бяду.

Людскi натоyп, што вiраваy навакол, увесь час мяняyся, ён не стамляy сваёй аднастайнасцю, i на душы y Жавейкi паступова спакайнела.

На вакзале было яшчэ больш тлумна, чым заyсёды: усе спяшалiся, усе хацелi паспець хутчэй дадому, каб не толькi сустрэць Новы год, але каб хапiла часу збольшага правесцi i стары. Людзi, здавалася, таyклiся бязладна, без асаблiвай на тое патрэбы, а разам з усiмi тоyкся i ён: калi б Алег мог зiрнуць на сябе збоку, то заyважыy бы, што сама настойлiвей лез усюды ён сам – быццам яму больш за yсiх карцела хутчэй некуды ехаць.

Пазней народу на вакзале стала зусiм мала – многiя з тых, што таyклiся ля кас яшчэ нейкiх пару гадзiн назад, мусiць, сядзелi yжо за святочнымi сталамi i, расчырванелыя з дарогi, паспешлiва чокалiся i пiлi за стары год, а тыя, што засталiся тут, вiдаць, ужо страцiлi yсялякую надзею паспець куды-небудзь у застолле i таму сноyдалiся сюд-туд цiхiя i спакойныя.

Калi да Новага года заставалася з паyгадзiны, Алег, спяшаючыся, купiy бiлет на нейкi блiжэйшы поезд – яму было yсё роyна, куды ён iдзе, – i yскочыy у тамбур, калi цягнiк ужо крануy вагоны, i тыя, мякка парыпваючы, паволi набiралi ход: ён ведаy, што людзi y дарозе, як i y бядзе, часцей за yсё ласкавеюць, у iх адкрываецца невiдомая да гэтага дабрата; што свята, якое заспела y дарозе, яднае незнаёмых мiж сабою спадарожнiкаy, i яны робяцца такiя шчырыя i зычлiвыя, нiбы дужа даyнiя сябры.

Праваднiца здзiвiлася, што чалавек едзе з пустымi рукамi – у яго нават якой авоськi не было з сабою, але бiлет пасажыр меy сапраyдны, i яна саступiла, адхiнулася, каб прапусцiць яго y вагон.

Вагон быy амаль пусты – рэдка на якой лаyцы y iм сядзелi людзi. Алег выбраy сабе, здавалася, зусiм незанятае купэ, смела yвайшоy у яго i толькi тады yбачыy, што там ужо ёсць пасажырка.