Двое на вуліцы

Амаль ля самага дома яму раптам бухнулася ззаду штосьцi y ногi i, колькi сiлы, абхапiла каленi – як спутала yсё роyна. I не паспеy ён нават зазлаваць, як пачуy радасны голас Вовачкi:

– Тата! Татачка!

Алег iмгненна крутануyся назад, падхапiy на рукi сына, расчулена, моцна прыцiснуy да сябе – нiбыта баяyся, што малога вось зараз адбяруць у яго, – i мiжволi адчуy, як мокра зрабiлася вачам.

– Адкуль ты, Вовачка? – пракаyтнуyшы даyкi камяк, якi нечакана з’явiyся y горле, спытаyся Алег.

– А мяне мама з дзiцячага садзiка вядзе, – адказаy малы, i Алег хутчэй адчуy, чым убачыy, што зводдаль, ля дрэва, сумеyшыся, стаiць Тоня i не адважваецца падысцi.

Жавейка прагна глядзеy на сына, тулiy да сябе, i y яго аднекуль з самай душы падымалiся такая любасць i замiлаванне да малога, што ён ажно сам жахнуyся, зразумеyшы, як засумаваy па Вовачку. Малы таксама зачаравана глядзеy яму y вочы, i Алег бачыy, што i ён сумуе без бацькi.

– Тата, татачка, а чаму гэта y цябе на вачах дажджынкi?

Сваiм пытаннем сын нiбы падказаy ужо i адказ:

– А таму, сынок, што я на дажджы быy.

– Татачка, а дажджу ж няма. Дзе ты yзяy дажджынкi? – дапытваyся малы.

І праyда – дажджу не было. Сонца, выблытаyшыся на чыстую палосу неба з рэдкiх, злямчаных, як брудная воyна, восеньскiх хмар, свяцiла пры захадзе yсё яшчэ зырка, хаця яго промнi i былi yжо нейкiя калючыя i халодныя, як ледзяшы. Але крыху далей на поyнач, у тым баку, дзе стаяла Тоня, грувасцiлiся цёмныя, цяжкiя i, вiдаць, дужа дажджавiтыя хмары, – падсвечаныя заяснелымi, як на мароз, промнямi заходнага сонца, яны здавалiся яшчэ больш халоднымi i непранiклiва-густымi.

– А вунь бачыш, сынок, якiя хмары? Я там толькi што быy. Там дажджу, дажджу, – шчыра манiy бацька.

– А чаму тады вось тут дажджынак няма? – i Вовачка паказаy пальчыкам на шкельцы акуляраy: яны сапраyды былi сухiя.

– А я iх працёр, – зноy прыдумаy бацька: не будзе ж ён гаварыць сыну, што акуляры – не вочы: яны не плачуць.

І Вовачка, вiдаць, паверыy.

– Тата, татачка, а калi я iду y садзiк, дык хачу дадому зайсцi, – вырываю руку, а дзядзя Саша мяне не пускае.

– Чаму ж ён не пускае?

– Кажа, што цябе дома няма.

– А ты yсё роyна, сынок, заходзь. Нават калi мяне i няма, – усмiхнуyся Алег, а потым падумаy, што малое пэyна ж не зразумее яго iронii, i таму дадаy: – Я ж магу якраз падысцi.