Двое на вуліцы

У яе чамусьцi нiколi не з’яyлялася жадання проста так абняць яго, проста так пагладзiць па галаве – а як ён любiy, калi яго гладзiлi па валасах!

Аднойчы са свайго балкона Жавейка yбачыy, як з суседняга пад’езда выйшлi трое мужчын у белых сарочках, як услед за iмi выбегла жанчына з пiнжаком у руках, гукнула аднаго з iх, накiнула яму на плечы – ужо было па-восеньску халаднавата – пiнжак, а сама хуценька, усяго на нейкую секунду, ласкава прыгарнулася да яго i паспела за гэты час i пагладзiць каханага па валасах, i пацалаваць яго – як ён тады зайздросцiy добрай мужчынскай зайздрасцю таму звычайнаму чалавеку!

Цюхцяй, размазня, тыран… Ну, што крыху размазня, гэта, мусiць, правiльна, яму i раней казалi: «Чаму ты нейкi маyклiвы? З табою ж сумна».

Памятае, калi быy неяк – яшчэ да армii – дома на канiкулах, яму, студэнту, спадабалася школьнiца з Ленiнграда, якая гасцявала y iхняй вёсцы. Ён правёy яе пару разоy з вечарынкi, а потым убачыy, што дзяyчынка ад яго yцякае да Пецi Мамцiка – аднавокага, зусiм непiсьменнага пастуха – i з iм да самае ранiцы сядзiць на лавачцы; калi пачынае свiтаць, яна лезе на сена, а Мамцiк, так i не задрамаyшы, нават не звёyшы за ноч вачэй, выганяе y поле кароy.

Гэта Жавейку дзiвiла, нават абражала – ён жа як-нiяк студэнт, вучоны чалавек, а яна памяняла яго на нейкага пастуха, якi i распiсацца толкам не yмее. Алег злаваyся i не разумеy, што дзяyчыне было yсё роyна, хто вучаны, а хто нявучаны: проста з пастухом, якi yмеy хораша расказваць розныя гiсторыi, ёй было цiкавей, чымся з iм.

Значыць, ён цюхцяй, сумны. Хай сабе. Але вось тыран! Алег развёy рукамi – якi з яго тыран? Хаця – i Алег усмiхнуyся, падумаyшы пра гэта, – можна i яго, калi захочаш, абвiнавацiць у такiм граху.

Успомнiлася, як ён лячыy Тоню, калi тая раптам прастуджвалася. Ставiy ёй гарчычнiкi, паiy гарачым чаем з малiнавым варэннем цi з лiповым цветам, добра yкрываy, падтыкаy з усiх бакоy коyдру, каб нiдзе не дзьмула, i сядзеy ля яе, як ля малога дзiця.

Тонi было горача, i яна шчыра прасiлася:

– Алежка, ну дазволь мне хоць адну нагу высунуць. Мне ж млосна. Мне здаецца, я высуну нагу i адразу паздаравею.

– Ты што, – злаваyся ён, – ляжы, пацей. Не высоyвай нiчога, бо яшчэ горш прастудзiшся.

– Алежка, родненькi, ну дазволь, – стагнала яна. Але ён не дазваляy.

– Алежка, родненькi, ну якi ж ты тыран. Ты мой мучыцель, Алежка.