Двое на вуліцы

Яму нават здалося, што яна падышла да дзвярэй, стаiyшы дыханне, стаiць там i нiяк не адважыцца пазванiць. Алег, пiльна прыслухоyваючыся, напружыyся yвесь – ну, калi, калi ж яна пазвонiць? – i нават адхiнуy ужо коyдру, каб бегчы хутчэй адчыняць: яму памроiлася, што ён чуе нават шорхат яе пальцаy, якiя, спяшаючыся, шукаюць кнопку званка.

Але Тоня, вiдаць, i не прыпынялася, вiдаць, яму yсё гэта толькi здалося, бо яе абцасы тут жа, праз нейкую секунду – Алегу нават не верылася, што прайшла yсяго секунда – зноy гулка затукалi па прыступках: тук-тук-тук, тук-тук-тук.

Алег мiжволi лiчыy за ёю прыступкi, спрабаваy здагадацца, на якiм яна зараз паверсе, хоць i разумеy, што yсё гэта, мякка кажучы, выглядае смешнавата.

І yсё роyна ён як бы сачыy за ёю адсюль, з хаты, з ложка, аж пакуль не зацiхлi зусiм яе крокi – цi то жонка выйшла yжо з пад’езда на вулiцу, цi то яна бегла яшчэ па прыступках, але yжо так далёка ад сваiх дзвярэй, што Алегу нiчога не было чуваць.

Ён захiнуy адкiнутую коyдру i зноy пачаy прыслухоyвацца: зараз лейтэнант павiнен весцi яго Вовачку y садзiк. Але yсё было цiха. Вiдаць, Сашка завёy сына раней, калi Алег, стомлены начным бадзяннем, яшчэ спаy.

Жавейка паляжаy крыху, услухоyваючыся y ранiшнiя шумы пад’езда i суседнiх кватэр, затым адным рыyком устаy з цёплай пасцелi i пачаy збiрацца на працу.

* * *

Раней яму заyсёды не ставала часу, а зараз ён не ведаy, што з iм рабiць.

На працы, праyда, не здоyжвалася – ён быy увесь час сярод людзей, заняты справаю, клопатамi, i таму думаць пра сваю бяду яму не выпадала. Толькi недзе пад канец змены, калi yсе нецярплiва пачыналi паглядаць на гадзiннiкi, у яго перад вачыма, як цёмная навальнiчная хмара, паволi yсплывала яго адзiнота, яго прасторная, гулкая, як парожняя бочка, кватэра, i яму тады дужа не хацелася, каб рабочы дзень канчаyся.

І yсё ж ён канчаyся, сябры, паспешна цiснучы яму рукi, развiтвалiся – спяшалiся y свае цёплыя, сагрэтыя сямейным ладам кватэры, да ласкавых жонак i рассмяяных дзяцей: аднаму жонка купiла бiлеты y тэатр, другому трэба забраць з садзiка дачку, трэцi бяжыць шукаць падарунак, бо y яго сына якраз сёння дзень нараджэння. А ён заставаyся тады адзiн.