На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «На парозе раю» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Серьезное чтение, Современная проза, Современная зарубежная литература. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
На парозе раю

Автор
Дата выхода
26 февраля 2019
🔍 Загляните за кулисы "На парозе раю" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "На парозе раю" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Зінаіда Дудзюк) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
Описание книги
Персанажы аповесцяў і апавяданняў новай кнігі Зінаіды Дудзюк перажываюць падзеі, якія цалкам мяняюць іх жыццё: Аляўціна («На парозе раю») паехала ў Германію на заробкі, каб дапамагчы сыну разлічыцца з пазыкаю, а ў выніку апынулася ў лагеры для бежанцаў; Клаўдзія («Рэванш») марыла пра сям’ю, а была вымушаная бараніць жаночую годнасць ад дамаганняў уплывовых залётнікаў; Зоя («Вольны палёт») страціла ўсё, апынулася на сметніку, але здолела стаць патрэбнай людзям… Трапляючы ў трагічныя сітуацыі, гераіні кнігі ўсведамляюць: усё тое, што з імі адбываецца, яны ствараюць уласнымі ўчынкамі.
📚 Читайте "На парозе раю" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "На парозе раю", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
Прывiтанне yсiм родным i знаёмым.
7.11.1946 г.».
15
Юля чытала старонкi лiстоy i yяyляла, што перажыла маладая Клаyдзiя Мiхайлаyна паyсотнi гадоy таму. Ад спачування да гэтай шчырай i светлай жанчыны яна так расхвалявалася, што, здавалася, уласныя няшчасцi i страты адышлi yбок, стаiлiся i не нагадвалi пра сябе. Яна yздыхнула, паглядзела на супрацоyнiцу архiва i спытала.
– Колькi ж у вас такiх спраy захоyваецца?
– Шмат, – спакойна адказала Антанiна Георгiеyна.
– Гэта ж у кожнай папцы занатаваны лёс нейкага канкрэтнага чалавека, загублены лёс.
– Мала ахвотнiкаy да такой працы. За апошнiя пяць гадоy, пакуль я тут працую, вы першая.
– Я толькi журналiстка. Цi хопiць маiх здольнасцей на тое, каб напiсаць мастацкi твор? Дакументальную аповесць, можа, i выцягнула б, але ж гэта, як вы сказалi, забаронена.
– А вы задумвалiся, колькi людзей жыло на свеце да нас? Пра кожнага не напiшаш, а нейкi абагулены вобраз можна вывесцi.
– Абагулены вобраз? Вы лiчыце, што можна скласцi маё жыццё i ваша? Але я ж нiчога пра вас не ведаю.
– Не, пра мяне не трэба. Я нявартая вашага пяра.
– Вы замужам? – раптам спытала Юля.
– Не.
– Чаму?
– Не атрымалася.
– А мы сапраyды падобныя. Я таксама адна, бо i y мяне не атрымалася, – сказала Юля. – У вас ёсць бацькi?
– Мама памерла пяць гадоy таму. Бацька жывы, пры мне.
– У мяне таксама мама памерла, але даyно. Бацька ажанiyся другi раз. Сапраyды, нешта y нас ёсць агульнае, але i шмат рознага.
Супрацоyнiца архiва нiчога не адказала, зноy схiлiлася над кнiжкаю. Юля перагарнула яшчэ адну старонку, пачала чытаць i не паверыла yласным вачам. У чарговым пратаколе допыту Клаyдзiя Мiхайлаyна прызнавалася, што гэта яна напiсала лiстоyкi.
«Яе прымусiлi yзяць на сябе вiну? Чаму яна гэта зрабiла? Цi яна сапраyды напiсала yлёткi?» – пытаннi станавiлiся y шэраг, Юля yчытвалася y тэкст i шукала на iх адказы.






