На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «На парозе раю» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Серьезное чтение, Современная проза, Современная зарубежная литература. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
На парозе раю

Автор
Дата выхода
26 февраля 2019
🔍 Загляните за кулисы "На парозе раю" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "На парозе раю" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Зінаіда Дудзюк) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
Описание книги
Персанажы аповесцяў і апавяданняў новай кнігі Зінаіды Дудзюк перажываюць падзеі, якія цалкам мяняюць іх жыццё: Аляўціна («На парозе раю») паехала ў Германію на заробкі, каб дапамагчы сыну разлічыцца з пазыкаю, а ў выніку апынулася ў лагеры для бежанцаў; Клаўдзія («Рэванш») марыла пра сям’ю, а была вымушаная бараніць жаночую годнасць ад дамаганняў уплывовых залётнікаў; Зоя («Вольны палёт») страціла ўсё, апынулася на сметніку, але здолела стаць патрэбнай людзям… Трапляючы ў трагічныя сітуацыі, гераіні кнігі ўсведамляюць: усё тое, што з імі адбываецца, яны ствараюць уласнымі ўчынкамі.
📚 Читайте "На парозе раю" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "На парозе раю", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
– Калi ласка, – адказала журналiстка i выключыла дыктафон. – Мне хацелася пакiнуць на памяць ваш голас.
– Я чалавек iншага пакалення, вы, напэyна, маглi б быць маёй унучкай.
– Клаyдзiя Мiхайлаyна, выглядаеце вы проста выдатна. Я вам нiколi не дала б вашых гадоy.
– Ай, Юлечка, год туды, год сюды. Якая рознiца? Было б здароyе. Давайце пагаворым па-чалавечы. Я адкажу на пытаннi, задаволю вашу цiкаyнасць. Але, ведаеце, мне не вельмi хочацца, каб пра мяне пiсалi.
– Хiба пра такое можна маyчаць? Нейкiя зламыснiкi абылгалi вас, нi y чым не вiнаватага чалавека, назвалi ворагам народа, а вы будзеце трываць i насiць у сабе сваю крыyду?
– Я yсiм даравала, iнакш не выжыла б… Гэта мой лёс.
– Разумею, але i нягоднiкi павiнны ведаць, што за хлусню трэба адказваць. Калi яны некага абмазалi брудам, дык няхай хоць праз шмат гадоy iхнi бруд вернецца да iх. Усе злачынныя справы абавязкова будуць выкрыты.
– Мне не хацелася б згадваць iхнiя прозвiшчы па той простай прычыне, што, можа, некага з iх i жывога yжо няма.
– Мы не суддзi, Клаyдзiя Мiхайлаyна. Мой артыкул нiкому не нашкодзiць. Проста раскажыце пра сябе y той скрушны для вас час, – папрасiла журналiстка.
– Безумоyна, тады мне было вельмi крыyдна i цяжка, што мяне, маладую, апантаную жаданнем працаваць, служыць радзiме, пасадзiлi y турму. Я ж прайшла вайну, была падпольшчыцай, сувязной, партызанкай, выжыла y час акупацыi, а тут свае расправiлiся нi за што.
На вочы жанчыны навярнулiся слёзы, яна выцерла iх, i, можа, толькi цяпер Юля заyважыла, зморшчаную сухую скуру на руках. Ды i твар раптам пакамечыyся, цi гэта знянацку сонца высвецiла дробныя маршчынкi, якiя перакрэслiлi шчокi, лоб, шыю старой.
– Клаyдзiя Мiхайлаyна, прашу вас, не хвалюйцеся. Усё ж мiнула. Я думала, што вы зможаце паглядзець на той час нiбы збоку i не засмучацца.
– Гэтая рана незагойная. Мiнулае нiкуды не знiкае, яно заyсёды з намi. Ведаеце што, давайце я вам згатую гарбаткi. Прывыкла я там, у Сiбiры, душу адаграваць гэтым напоем, вiдаць, iнакш не атрымаецца y нас гаворкi.
– Буду yдзячная, – адказала журналiстка са сваёю нязменнаю yсмешкаю прыгожа акрэсленых вуснаy.






