На парозе раю

Помнiш?

– Не, не помню, – абыякава адказала Клава.

– Ён на чыгунцы пры немцах працаваy. Дзяцей меy чацвёра. Такi невялiчкi чалавек, чорны, як жук.

– Паглядзi, яе прозвiшча Яновiч, а не Кавальчук.

– Гэта яна па бацьку – Яновiч, а прозвiшча яе мацi – Кавальчук.

– Чаго ты ад мяне хочаш? – злосна спытала Клава. – Каб я пакаялася разам з табою за кампанiю?

– Не. Ты паслухай. Ты помнiш, што партызаны гэтага Кавальчука i yсю яго сям’ю?..

– Давай лепш зменiм тэму гаворкi, – абарвала яе гаспадыня. – У мяне, здаецца, ужо цiск падымаецца.

– Я нiчога. Толькi хацела сказаць.

– Адкуль ты ведаеш?

– Мой мужык таксама быy з Пiгановiчаy. Дачка Кавальчука, як асiрацела, жыла y родзiчаy па суседстве з маiм мужыком. Яе выдалi замуж за першага, хто пасватаyся, такога ж горкага п’янiцу, як мой. Слабое y яе было здароyе, рана памерла… Гэты артыкул – прывiтанне табе ад тых Кавальчукоy.

Твар Клаyдзii Мiхайлаyны раптам пакрыyся чырвонымi плямамi, яна села на канапу i адчула, што губляе прытомнасць, нахiлiлася на бок i yткнулася тварам у маленькую падушачку.

– Што з табою? Блага?

Дрыготкiмi рукамi малодшая сястра дастала з сумачкi валiдол, хацела пакласцi сястры y рот, але yбачыла, што тая нiяк не рэагуе на яе голас, памкнулася да тэлефона, каб выклiкаць хуткую дапамогу.

Пакуль прыехала брыгада кардыёлагаy, Надзя i пырскала на сястру халоднай вадой, i нацiрала нашатырным спiртам скронi, i клiкала яе, i каялася, i праклiнала сябе за тое, што распачала гаворку пра Кавальчука.

Медыкi моyчкi памералi цiск, зрабiлi кардыяграму, запiсалi неабходныя дадзеныя хворай, спыталi, ад чаго здарыyся прыступ. Надзя схлусiла, што сястры стала блага раптам без усялякай прычыны. Медсястра зрабiла Клаве некалькi yколаy, i хворая расплюшчыла вочы, няyцямна агледзела прысутных.

– Як вы сябе адчуваеце? – спытаy доктар.

– Добра, – па складах адказала яна.

– Госпадзi, як жа ты мяне напалохла! – узрадавалася малодшая сястра, бачачы, што Клава акрыяла.

– Памажы мне падняцца, Надзя, па мяне Аляксей прыйшоy.

– Якi Аляксей? – здзiyлена спытала госця. – Гэта ж доктар.

– Здзiтаyскi… Праходзь, Алёша, даyно мы з табою не бачылiся.

Надзя голасам, якi зрываyся на плач, цiха папрасiла:

– Зрабiце, калi ласка, што-небудзь. Яна ж трызнiць…

– Падобна на iнсульт, – канстатаваy доктар. – Трэба везцi хворую y бальнiцу.

– Мне можна з вамi? – спытала Надзя.