На парозе раю

– Дзе? – спытала яна абыякава.

– У кафэ. Ёсць тут адно паблiзу.

Барыс узяy яе за руку, пацалаваy i павёy да выхаду.

– Мой генерал, цi не зашмат ты бярэш на сябе?

– Пакуль нiякае цяжкасцi не адчуваю.

Кафэ iх сустрэла цiхаю музыкаю i напалову пустою залаю. Яны селi за маленькi круглы столiк, накрыты белаю карункаваю сурвэткаю. Барыс пагартаy меню, спытаy:

– Будзем пiць шампанскае? У нас жа свята.

– Будзем.

– Закуску прапаную выбраць вам?

– Не, – адказала Юля. – Сёння я давяраю твайму густу.

– Баюся вам не дагадзiць.

– Мой генерал збянтэжыyся?

– Мы вельмi мала знаёмыя, пакуль я не ведаю, якiя стравы вам падабаюцца, але спадзяюся з часам выправiць гэты недахоп.

Юля раптам адчула, што яе раздражняе самаyпэyненасць Барыса, яго фальшывае выканне пры жаданнi падпарадкаваць яе сваёй волi, i яна спытала:

– Я не вельмi зразумела, для чаго yсё гэта?

– Мне здавалася, што… – сказаy ён i асекся, бо y гэты час падышла афiцыянтка з нататнiчкам i алоyкам у руках, запiсала стравы, якiя папрасiy згатаваць Барыс.

Юля запытальна зiрнула на хлопца, жадаючы пачуць адказ на сваё пытанне.

– Няyжо вы яшчэ не зразумелi, што я кахаю вас з першай сустрэчы?

– А мае пачуццi цябе цiкавяць?

– Пабачыце, я заслужу ваша каханне! – з гатоyнасцю прамовiy Барыс.

– А ты ведаеш, што каханне, калi яно ёсць, нiякiх заслуг не патрабуе? – яна пасмiхнулася з позiркам дарослага чалавека, якi глядзiць на неразумнае дзiця.

– Ведаю больш, чым вы сабе можаце yявiць.

– А для чаго вы хочаце ажанiцца?

– Хачу нiколi не разлучацца з вамi. Хачу, каб у нас былi дзецi! Хачу yсё, што маюць звычайныя людзi! Цi гэта такiя недазволеныя мары?

Афiцыянтка прыйшла з пляшкаю шампанскага, спрытна адкаркавала, налiла два фужэры, паставiла некалькi талерак з закускамi.

– Што ж, прызнаюся па шчырасцi, мы марым па-рознаму, але, па сутнасцi, пра адно i тое ж, – адказала Юля, як бы даючы згоду на тое, што прапаноyваy ёй Барыс.

6

Клаyдзiя Мiхайлаyна чакала званка ад Юлi, а дзяyчына не адгукалася цэлы тыдзень. «Напэyна, нiчога y журналiсткi не атрымалася з таго, што я ёй напляла, – цi то суцяшала, цi то дакарала сябе яна. – Бадай, не трэба, каб маё iмя зноy абрастала застарэлымi плёткамi? А з другога боку, калi б артыкул атрымаyся такi, як я сабе yяyляю, дык няхай бы пачыталi тыя, хто паверыy, што я была ворагам свайму народу.