Казан-йорт / Казань-юрт

Беренче карашка һичнинди үзгәреш тә юк сыман. Мөхәммәдәмин элеккечә үк ихлас та, шат та, аз-аз гына вәкарьле дә, тәкәббер дә иде.

Үрбәт, нинди борчуың бар дип, иренең өстеннән тормады. Кирәк тапса, үзе әйтер әле, дип уйлады. Дөрестән дә, бер-ике чәркә шәраб эчкәч, Мөхәммәдәминнең күңел төене дә чишелеп китте.

– Гафу ит, аппагым, мине бүген чыгырдан чыгардылар, – диде.

– Мәшәкатьләреңне онытып тор, җанашым, ял ит, күңел ач, – диде Үрбәт, ирен назлый-назлый. – Телисеңме, кабал сугып алам, җыру җырлыйм.

Ул, кабалын кулына алып, нәфис бармакларын биетеп алды.

Агач башы әкрен җилгә тәсбих әйткән кеби,

Минем җаным омтыладыр сиңа, гүя һомай кошы имди.

Бу ашкынулы гыйшык җырын тыныч кына тыңлап булмый иде. Ул бөтереп ала да әле күкләргә ашыра, әле ярсу диңгез дулкыннарында тибрәтә, әле эссе кояш нурларыдай өтә башлый.

Бу җиһанга килдек без ялгыз кошлар кеби,

Мәрхәмәтле ходай пар канатлар насыйп итте имди.

Мөхәммәдәмин хатынының алдына килеп тезләнде. Үрбәтнең кулыннан кабалы төшеп китте.

– Җанашым, акылыңа кил, хан тез чүкми, – дип, ирнең аякларына егылды.

– Мин сине бик яратам, бикә, – диде Мөхәммәдәмин.