Казан-йорт / Казань-юрт

Егылып, борынны канатуыбыз бар.

Телешев гаҗәпсенебрәк каш астыннан гына илчегә күз атып торды.

– Күрәм, ошбу сәяхәткә бик нык әзерләнгәнсең, кенәз,– дип хуплады аны дьяк.

– Олуг кенәзгә имтихан тотарга туры килде.

– У?Р№Рµ, олуг кенәз Р У™СЃУ™Р№ өчен Р±РёРє РєТЇРї РєТЇСЂРєУ™Рј гамәлләр кылды, – РґРёРґРµ Телешев, – кызганыч, картайды.

У?ТЈРіУ™РјУ™ бүленде. Баш сакчы С‚У™СЂУ™Р·У™РіУ™ килде.

– Мөхтәрәм илче галиҗәнаплары, юлга көрт салды, барып булмый, кешеләр хәлдән тайды. Җитмәсә, бер атыбыз аягын сындырды. Ни боерасыз?

– Атны татарларга бирегез, тыгынсыннар, колакларын кисеп алырга гына онытмагыз, ха-ха-ха, – дип, тешләрен ыржайтты исерек Телешев.

– Дөрестән дә, җил чәчеп, давыл ургангаракка охшап тора әле бу, – диде Кляпик ризасыз гына.

– Это злой рок, милейший Михаил Андреевич, – диде дьяк, – бел, бүген дус, иртәгә дошман.

Бу Мөхәммәдәмингә турыдан-туры пычрак ату иде. Шуңа күрә Кляпик үзен үзе тотып кала алмады:

– Не каркайте, князь! – дип кычкырды, – это холопьи слова, хан достоин уважения.

РўУ©РЅРЅРµ кыр уртасында уздырдылар. У? аксак атның йөрәгенә С…У™РЅТ—У™СЂ батырдылар РґР° үләксәсен кыргый җанварларга ташладылар, татарлар турында оныттылар, РєТЇСЂУ™СЃРµТЈ.