Знахарь / Znachor

– Pan jest geniuszem, profesorze – powiedział z przekonaniem.

Profesor Wilczur zaЕ›miaЕ‚ siД™ swoim niskim, dobrodusznym Е›miechem, ktГіry takim spokojem i ufnoЕ›ciД… napeЕ‚niaЕ‚ jego pacjentГіw.

– Bez przesady, kolego, bez przesady! I wy do tego dojdziecie. Ale przyznam, że jestem kontent. W razie czego każcie dzwonić do mnie. Chociaż sądzę, że obejdzie się bez tego. I wolałbym, bo mam dziś… święto domowe. Już tam pewno dzwonili, że obiad się przysmali…

I profesor nie myliЕ‚ siД™.

– Proszę zawiadomić pana profesora – mówił lokaj – by jak najprędzej wracał do domu.

– Pan profesor jest na sali operacyjnej – za każdym razem z jednakową flegmą odpowiadała sekretarka, panna Janowiczówna.

– Cóż to tak szturmują, u licha?! – odezwał się wchodząc naczelny lekarz, doktor Dobraniecki.

Panna JanowiczГіwna przekrД™ciЕ‚a waЕ‚ek w maszynie i wyjmujД…c gotowy list, powiedziaЕ‚a:

– Dziś rocznica ślubu profesorostwa.

– Ach, prawda. Spodziewam się niezłej zabawy… Jak zawsze u nich będzie wyśmienita orkiestra, luksusowa kolacja i najlepsze towarzystwo.

– Zapomniał pan, o dziwo, o pięknych kobietach – zauważyła ironicznie.

– Nie zapomniałem. Skoro pani tam będzie… – odciął się.

Na chude policzki sekretarki wystД…piЕ‚ rumieniec.

– Niedowcipne – wzruszyła ramionami.

Panna JanowiczГіwna nie lubiЕ‚a Dobranieckiego. PodobaЕ‚ siД™ jej jako mД™Ејczyzna, bo istotnie byЕ‚ bardzo przystojny z tym orlim nosem i wysokim, dumnym czoЕ‚em, wiedziaЕ‚a, Ејe jest Е›wietnym chirurgiem, bo sam profesor powierzaЕ‚ mu najtrudniejsze operacje i przeforsowaЕ‚ go na stanowisko docenta, uwaЕјaЕ‚a go jednak za zimnego karierowicza, polujД…cego na bogate maЕ‚ЕјeЕ„stwo, a poza tym nie wierzyЕ‚a w jego wdziД™cznoЕ›Д‡ dla profesora, ktГіremu przecieЕј wszystko zawdziД™czaЕ‚.

Dobraniecki był dość subtelny, by wyczuć tę niechęć. Ponieważ jednak miał zwyczaj nie narażać sobie nikogo, kto mógłby mu w czymkolwiek zaszkodzić, odezwał się pojednawczo, wskazując na stojące przy biurku pudło:

– Sprawiła pani sobie już nowe futro? Widzę pudło od Porajskiego.

– Nie stać mnie w ogóle na Porajskiego, a zwłaszcza na takie futro.