Знахарь / Znachor

– Nie ma co – orzekł – trzeba iść po pomoc. Pewno już ludzie nadjechali.

Wygramolił się i po kilku minutach wrócił z dwoma innymi, tłumacząc im, że jakieś warszawskie łobuzy zabiły tu Piotrowskiego z Byczyńca. Chłopi bez gadania zabrali się do roboty i wkrótce wyciągnęli rannego i ułożyli go na wozie starego. Zresztą uratowany poczuł się lepiej, bo usiadł sam i zaczął skarżyć się na zimno.

– Ledwo go w portkach zostawili psiekrwie – zaklął jeden z gospodarzy.

– Trza by do komisariatu – zauważył drugi.

BaЕ„kowski wzruszyЕ‚ ramionami.

– Nie moja sprawa. Podwiozę go do Byczyńca, i tak po drodze, a tam niech jego synowie robią, co chcą. Czy na posterunek, czy jak.

– Ano – przytaknęli – pewno. Ich rzecz.

Stary podsunД…Е‚ leЕјД…cemu worek z sianem pod gЕ‚owД™, sam usiadЕ‚ na goЕ‚ych deskach i targnД…Е‚ lejcami. Gdy wjechali na szosД™, usadowiЕ‚ siД™ wygodniej zdrzemnД…Е‚ siД™. KobyЕ‚a sama dobrze znaЕ‚a drogД™.

ObudziЕ‚ siД™, gdy juЕј jasno byЕ‚o na niebie. ObejrzaЕ‚ siД™ i przetarЕ‚ oczy. Za nim na wozie przykryty derkД… leЕјaЕ‚ jakiЕ› nieznajomy czЕ‚owiek. DuЕјa, obrzД™kЕ‚a twarz, czarne wЕ‚osy zlepione na ciemieniu zakrzepЕ‚Д… krwiД…. BaЕ„kowski przysiД…gЕ‚by, Ејe nigdy w Ејyciu go nie widziaЕ‚. A juЕј do Piotrowskiego z ByczyЕ„ca wcale nie byЕ‚ podobny. Wzrostem chyba i tuszД…, bo teЕј byЕ‚ kawaЕ‚ chЕ‚opa. Spod krГіtkiej, dziurawej derki wyzieraЕ‚a cienka, podarta koszula, umazane w bЕ‚ocie spodnie i miejskie trzewiki.

– Ki diabeł! – zaklął i zamyślił się, co tu z tym zdarzeniem zrobić.

KalkulowaЕ‚, kalkulowaЕ‚, a wreszcie przechyliЕ‚ siД™ w tyЕ‚ i potrzД…snД…Е‚ pasaЕјera za ramiД™.

– Hej, panie, obudź się! Licho nadało! Obudź się! Człowiek sam na siebie przez niego biedy napyta… Obudź się!

PasaЕјer z wolna otworzyЕ‚ oczy i podniГіsЕ‚ siД™ na Е‚okciu.

– Coś pan za jeden?… – gniewnie zapytał chłop.

– Gdzie jestem, co to? – odpowiedział pytaniem pasażer.

– A dyć na moim wozie. To nie widzisz?

– Widzę – mruknął człowiek i z trudem usiadł, podciągając nogi.

– No?

– A skąd ja się tu wziąłem?

Bańkowski odwrócił się i splunął przed siebie. Należało się namyślić.

– A ja wiem? – wzruszył wreszcie ramionami. – Ja spałem, a ty pewno na wóz wlazłeś.