Знахарь / Znachor

Grunt rozmiękł, rozpłynął się, przestał istnieć. Już Archimedes powiedział… Co to on powiedział… Zresztą pies z nim tańcował… Aha!.. O czym mówiłem? Że korzenie! Najsilniejsze korzenie nic nie pomogą, jeżeli nie mają czego trzymać się. O!.. Pieskie niebieskie… takie życie…

JД™zyk mu siД™ plД…taЕ‚ coraz bardziej. Wreszcie kiwnД…Е‚ siД™, wsparЕ‚ siД™ o Е›cianД™ i zasnД…Е‚.

Wilczur resztkami przytomnoЕ›ci powtarzaЕ‚ w myЕ›li:

„Jak drzewo wyrwane z korzeniami… Jak drzewo wyrwane z korzeniami…”

Nie spaЕ‚ zapewne dЕ‚ugo, gdyЕј obudzony bezceremonialnymi szturchaЕ„cami, z trudnoЕ›ciД… otworzyЕ‚ oczy i zatoczyЕ‚ siД™.

Alkohol nie zdążył wyparować. Na stole znowu stała wódka, a prócz nocnego towarzysza było jeszcze trzech nieznajomych. Profesor Wilczur z trudem uświadomił sobie, gdzie się znajduje, i nagłym ostrym bólem odezwało się w nim wspomnienie Beaty. Zerwał się i przewracając po drodze krzesła, skierował się do drzwi.

– Hej, panie szanowny! – krzyknął za nim gospodarz.

– Co?

– A płacić to nie łaska?… Rachunek czterdzieści sześć złotych.

Wilczur machinalnie wydobyЕ‚ z kieszeni portfel i podaЕ‚ mu banknot.

– Ale forsy! Fiu, fiu – zagwizdał cicho jeden z kompanów.

– Stul mordę – warknął drugi.

– Drożdżyk! – zawołał trzeci. – Co strugasz frajera! Oddaj gościowi resztę! Widzisz go!

Gospodarz spojrzaЕ‚ naЕ„ nienawistnie, odliczyЕ‚ pieniД…dze i podaЕ‚ Wilczurowi.

– A ty, łobuzie – mruknął – pilnuj swego.

Wilczur nie zwrГіciЕ‚ na to najmniejszej uwagi i wyszedЕ‚ na ulicД™. PadaЕ‚ gД™sty, mokry Е›nieg, lecz jezdnia i chodniki pozostaЕ‚y czarne, gdyЕј natychmiast tajaЕ‚. Ељrodkiem jezdni ciД…gnД™Е‚y wozy naЕ‚adowane wД™glem.

– Porzuciła mnie… porzuciła… – powtarzał Wilczur. Szedł przed siebie, zataczając się. – Jak drzewo wyrwane z korzeniami…

– Szanowny pan na Grochów? – usłyszał obok siebie czyjś głos.

 – To może lepiej obejść Rawską. Błoto mniejsze.

PoznaЕ‚ jednego z kompanГіw.

– Wszystko mi jedno. – machnął ręką.

– To i dobrze. Po drodze mi. Pójdziem razem. Zawsze weselej. A pana podobnież zmartwienie spotkało?

Wilczur nie odpowiedziaЕ‚.

– Wiadomo, rzecz ludzka. A ja panu powiem, że na zmartwienie to jeden jest tylko sposób: zalać cholerę na glanc.