На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «Тэатр шчасьлівых дзяцей» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Детские книги, Зарубежные детские книги. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
Тэатр шчасьлівых дзяцей

Автор
Дата выхода
18 июня 2021
🔍 Загляните за кулисы "Тэатр шчасьлівых дзяцей" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "Тэатр шчасьлівых дзяцей" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Ольгерд Бахаревич) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
Описание книги
«Тэатр шчасьлівых дзяцей» – гэта беларускае фэнтэзі з элемэнтамі палітычнага трылеру. Дзіцячая кніга, якую, спадзяецца аўтар, будзе цікава прачытаць і дарослым. Як выбрацца з пасткі, ня маючы ні тэлефона, ні зброі, і знайсьці зьніклых сяброў? Колькі твараў у туману? Што такое гісторыя – і калі канчаецца мінулае? Якую таямніцу хаваюць нашыя бацькі – і ці чуе нас Бог, калі мы маўчым? Гэтымі пытаньнямі задаюцца героі кнігі, Лявон, Анцік і Юля, нечакана апынуўшыся ў таямнічым краі, які ня знойдзеш ні ў Вікіпэдыі, ні на школьных мапах.
📚 Читайте "Тэатр шчасьлівых дзяцей" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "Тэатр шчасьлівых дзяцей", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
Напрыклад, раскладушку, якую бацькi паставiлi каля сьцяны, а на ёй – бялiзну i гару падушак. Пэyне, для Кабiнетыча, калi той напрацуецца.
У бацькоyскай спальнi я апошнiм часам бываy рэдка, мне нельга было заходзiць сюды без дазволу. А цяпер, у цемры, гэты пакой наогул падаваyся мне нейкiм незнаёмым. Я глядзеy на камоду y куце i ня мог зразумець: яна тут заyсёды стаяла цi яны яе купiлi, калi я yжо вырас. Купiлi i нiчога мне не сказалi?
«Ну загадка!» – гучна сказаy Анцiк, махнуyшы рукой, i ягоная сьвечка iмгненна згасла.
«Малайчына, – сказала Юля. – Хто ж дыхае на сьвечку y такой цемнаце? Мог бы i памаyчаць, калi ня можаш сказаць штосьцi разумнае».
Анцiк гучна засоп, ён заyсёды так рабiy, калi пачуваyся пакрыyджаным i думаy, што б такога сказаць у адказ. Але цяпер нам было не да Анцiка.
«Кабiне-етавi-iч!» – цiхенька паклiкала Юля, узiраючыся y цямрэчу калiдора, i мы павярнулiся yсьлед за ёй туды, але нiхто не адгукнуyся.
«Так ён цябе i пачуy», – помсьлiва прамовiy Анцiк.
І тут зусiм блiзка ад нас раптам нешта рыпнула. Нiбы хтосьцi хаваyся проста за адчыненымi дзьвярыма i толькi й чакаy, што мы яго паклiчам. Мы скаланулiся ад жаху. Нехта ззаду зьнянацку дакрануyся да маёй шыi – лёгка, халоднымi пальцамi… Я адчуy, як маё сэрца падскочыла, як мяч.
Фух. Фiранка. Вецер з адчыненай форткi yзьняy яе край i кiнуy у мой бок. Фiранка павольна апусьцiлася, яе край зноy схаваyся за сталом, i я з палёгкай выдыхнуy.
«Там жа нiкога няма, праyда? – сказаy Анцiк, якi стаяy побач са мной з заплюшчанымi вачыма. – Лявон, скажы, што мы адны y кватэры!»
«Адны», – пачулi мы Юлiн голас, i я вырашыy, што ня буду баяцца, што б нi здарылася. Усё ж я быy тут гаспадар. Хоць у хаце маёй было цяпер цёмна, як у труне.
«Зараз Кабiнетавiч прыйдзе, i yсё зробiцца добра. Падумаеш, у прыбiральню чалавек выйшаy на хвiлiнку», – сказала Юля, а сама yзяла мяне за руку, каб не баяцца, i рука y яе была ледзяная.
«Можа, ён выйшаy, калi мы пробкi правяраць хадзiлi? – здагадаyся я. – Пайшоy нас шукаць. Зараз вернецца i…»
Мы yсе разам павярнулiся да дзьвярэй, але y кватэры цяпер была мёртвая цiшыня. Нават супэрсучасная супэрбясшумная i супэрэканамiчная лядоyня, якую нядаyна купiлi бацькi, маyчала – хоць раней я чуy яе нават празь дзьве сьцяны. Зразумела чаму. Электрычнасьць жа вырубiлася.







