На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «Тэатр шчасьлівых дзяцей» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Детские книги, Зарубежные детские книги. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
Тэатр шчасьлівых дзяцей

Автор
Дата выхода
18 июня 2021
🔍 Загляните за кулисы "Тэатр шчасьлівых дзяцей" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "Тэатр шчасьлівых дзяцей" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Ольгерд Бахаревич) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
Описание книги
«Тэатр шчасьлівых дзяцей» – гэта беларускае фэнтэзі з элемэнтамі палітычнага трылеру. Дзіцячая кніга, якую, спадзяецца аўтар, будзе цікава прачытаць і дарослым. Як выбрацца з пасткі, ня маючы ні тэлефона, ні зброі, і знайсьці зьніклых сяброў? Колькі твараў у туману? Што такое гісторыя – і калі канчаецца мінулае? Якую таямніцу хаваюць нашыя бацькі – і ці чуе нас Бог, калі мы маўчым? Гэтымі пытаньнямі задаюцца героі кнігі, Лявон, Анцік і Юля, нечакана апынуўшыся ў таямнічым краі, які ня знойдзеш ні ў Вікіпэдыі, ні на школьных мапах.
📚 Читайте "Тэатр шчасьлівых дзяцей" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "Тэатр шчасьлівых дзяцей", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
Вы калi-небудзь прачыналiся y аyтобусе? Зусiм адны y халодным аyтобусе, у якiм ратавалiся yначы ад нейкай мiстычнай сiлы, аyтобусе, якi ледзь не патануy у рацэ i кiроyца якога аказаyся лялькай? У аyтобусе, што захрас невядома дзе y лесе, сярод туману? Калi так, дык вы можаце yявiць сабе, што я адчуваy у той момант. Але чамусьцi мне здаецца, што вам нiколi не даводзiлася прачынацца y гэткiх вясёлых абставiнах. Ну, цалкам магчыма, усё яшчэ наперадзе, скажу я вам. Нiколi не загадвайце на будучыню, што з вамi можа здарыцца.
«Я таксама хачу дахаты, Анцiк! Як i ты. Мы выберамся. Пабачыш. Чэснае слова!»
«Я хачу есьцi!»
«Я таксама, – сказаy я. – Давай пашукаем штосьцi».
«Я хачу y туалет!»
«Рабi пад сядзеньне, – сьмела прапанаваy я. – Я адвярнуся. Толькi не пад маё, калi ласка!»
«Я хачу дамоy!»
«Мы блiзка ад гораду, – сказаy я так упэyнена, як толькi мог. – Мы ж не y пустынi Калахары. Да вечара вернемся! Знойдзем людзей i… А дзе Юля?»
«Я ня ведаю! – зноy зарумзаy Анцiк.
«Хто? – я yжо быy не на жарт устрывожаны. – Дзьверы ж зачыненыя!»
«Хто? – Анцiк паглядзеy на мяне i раптам сьцiшыy голас. – Той, хто прывёз нас сюды…»
Я паглядзеy у бок кабiны кiроyцы. Там не было нiкога – але наблiжацца да кабiны мне зусiм не хацелася. Трэба было знайсьцi Юлю. Я асьцярожна прайшоyся yздоyж сядзеньняy, у самы канец, потым вярнуyся, паглядзеy сьпераду, набраyся адвагi i yсё ж зазiрнуy у кабiну… Юлi нiдзе не было.
«Глядзi! Люк! – сказаy Анцiк, паказваючы пальцам угару. – Ён адчынены!»
І праyда. Проста над намi быy люк, празь якi мы бачылi адно белую сьцяну туману. Гэты туман пачаy ужо запаyзаць у аyтобус – бялявае воблачка вiсела над поручнямi, i я, ускочыyшы на сядзеньне, адагнаy яго рукой. Але воблачка не расьсеялася, яно быццам учапiлася за маю руку i цяпер павiсла на ёй, i мне давялося зрабiць некалькi рэзкiх узмахаy, каб яно адплыло на сваё месца.
Я паставiy Анцiка на сядзеньне, залез яму на плечы i, трымаючыся за поручань, падцягнуyся да адчыненага люка i высунуy галаву.
Мая галава апынулася y такiм густым тумане, што я папросту асьлеп. Нiбы я засунуy галаву y птушынае малако. Анцiк нешта крычаy мне зьнiзу, але я ня чуy. Туман ахутаy маю галаву, быццам шапка.







