На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «Тэатр шчасьлівых дзяцей» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Детские книги, Зарубежные детские книги. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
Тэатр шчасьлівых дзяцей

Автор
Дата выхода
18 июня 2021
🔍 Загляните за кулисы "Тэатр шчасьлівых дзяцей" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "Тэатр шчасьлівых дзяцей" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Ольгерд Бахаревич) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
Описание книги
«Тэатр шчасьлівых дзяцей» – гэта беларускае фэнтэзі з элемэнтамі палітычнага трылеру. Дзіцячая кніга, якую, спадзяецца аўтар, будзе цікава прачытаць і дарослым. Як выбрацца з пасткі, ня маючы ні тэлефона, ні зброі, і знайсьці зьніклых сяброў? Колькі твараў у туману? Што такое гісторыя – і калі канчаецца мінулае? Якую таямніцу хаваюць нашыя бацькі – і ці чуе нас Бог, калі мы маўчым? Гэтымі пытаньнямі задаюцца героі кнігі, Лявон, Анцік і Юля, нечакана апынуўшыся ў таямнічым краі, які ня знойдзеш ні ў Вікіпэдыі, ні на школьных мапах.
📚 Читайте "Тэатр шчасьлівых дзяцей" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "Тэатр шчасьлівых дзяцей", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
«Чаму? Як гэта чаму?»
«Ну вось чаму калi мы крычым, у вас галава пачынае менавiта балець? Чаму яна не пачынае, напрыклад, дымiцца? Цi падскокваць, як мяч?» – Юля заматляла галавой, быццам ненармальная, каб паказаць, як галава можа падскокваць на шыi. А потым падышла да Кабiнета Кабiнетавiча i паглядзела на яго зьнiзу yверх так, што ён ажно пабляднеy ад страху.
«Ну… – сказаy Кабiнет Кабiнетавiч i пацёр сабе нос. – Таму што. Таму што дзiцячыя галасы – гэта моцныя раздражняльнiкi. Асаблiва дзявочыя. У дзяyчат яны такiя высокiя, што нэрвовая сыстэма…»
«Ясна.
«… такiя высокiя, што нэрвовая сыстэма чалавека мусiць на iх адгукацца, – сказаy Кабiнет Кабiнетавiч, прапусьцiyшы мае словы мiма сваiх кабiнетных вушэй. – Калi я чую вашыя крыкi, я пачынаю пра iх думаць. Толькi пра iх. І не магу засяродзiцца на сваёй працы. Я нi на чым больш не магу засяродзiцца. Разумееце, дзецi?»
«Не!» – сказалi мы хорам, хоць нам усё, абсалютна yсё было зразумела.
«Вось у мяне, напрыклад, калi нехта крычыць, пачынае балець палец, – сказала Юля. – На назе. Вось гэты».
І яна пачала здымаць шкарпэтку. Шкарпэтка не здымалася, i тады Юля задрала нагу i yчапiлася y яе зубамi. Мне было за яе так сорамна, што я пачаy вырываць шкарпэтку y яе з рота.
«А y мяне, калi нехта крычыць, пачынае балець зуб, – сказаy Анцiк. – Толькi яго yжо вырвалi».
І ён падышоy да Кабiнетыча, стаy перад iм на табурэтку i раскрыy рот так шырока, быццам сядзеy у зубнога.
А я нiчога не сказаy. У мяне нiчога не балела, таму што мае бацькi нiколi не крычалi. Нi на мяне, нi адно на аднаго.
«Карацей, займiцеся сваiмi гульнямi i каб больш я ня чуy нiякага ляманту», – сказаy Кабiнет Кабiнетавiч, схаваyся y сваiм цёмным кабiнэце i зачынiy за сабой дзьверы.
Мы чулi, як ён, крэкчучы, зноy усаджваецца за свой кампутар.
«Давайце i праyда будзем цiшэй, – прапанаваy я. – Мне яго неяк шкада».
«Каго? Кабiнетавiча?» – спытаy Анцiк.
«Ну так».
«Гэта таму што y яго балiць галава, – сказаy Анцiк.







