Уладар рыбаў

Хаця…

эпiзод 1

Неяк блукаючы без пэyнай мэты па горадзе, выношваючы чарговы yзнёсла-генiяльны (па yсiх мерках) твор, ён забрыy у закуток адной вялiзнай плошчы, памiж агромнiстых, адмiнiстратыyна-напышлiвых, адпаведна-шэрых збудаванняy. I раптам вочы y вочы сутыкнуyся з iм. Ён – таyсты, раскошны, мяккi, чорна-паласаты з сiвiзной – пераможна абдымаy абедзьвюма таyстымi лапамi вялiзную шэрую рыбiну i нахабна таропiyся на яго жоyтымi хiтрымi вачыма, ледзь не расплываючыся y загадкава-ганарыстай усмешцы.

– Што, падабаецца? – неяк з нiадкуль узнiк перад хлапцом мужчына. Вельмi прывабны i абаяльны, пра якiх кажуць «без узросту». Апрануты ён быy даволi экстравагантна i, можна было б зазначыць, вытанчана: усё – ад пантофляy да камiзэлькi i плашча – было чорным, модным i строгiм, прычым у стылi пазамiнулага стагоддзя, якi дапаyняy нават цылiндр, – словам, «як дэндзi лонданскi», каб не… нахабна-пунсовы, напышлiва-ганарлiвы бант на грудзях, такi як колiсь з годнасцю насiлi на першамайскiя дэманстрацыi, захоyваючы мiж святамi y патаемнай скрыначцы памiж партрэтам правадыра yсiх часоy i народаy ды нафталiнай.

– Ну, бяры, як хочаш, – загадкава yсмiхнуyся незнаёмец, падаючы хлапцу карцiну з упадабаным сюжэтам.

– Я… йя… Дзя-дзякуй… н-не… не ведаю. К-колькi вы хочаце за яе? – выдыхнуy хлопец, аблiзнуyшы засмяглыя ад хвалявання вусны.

– А колькi дасi? – хiтра прыплюшчыy вочы «дэндзi».

– Колькi скажаце! – рашуча выгукнуy хлопец.

– Дык што, нават таргавацца не будзеш?! Ён таргавацца не будзе! Ты падумай! Гэта ж абраза для творцы, тым больш для такога, як я. А-а лю-дзе-чкi ма-е-е, паглядзiце на я-го-о! – наyмысна-абурана, нiбы капiруючы iнтанацыi бабуляy-гандлярак на кiрмашы, затарабанiy-загаласiy незнаёмец, што зусiм не стасавалася з ягонай знешнасцю. – Не-е-е, тады не прадам, – раптам пасур’ёзнеy i хуценька схаваy карцiну пад плашч.

– Не крыyдуйце, калi ласка, гэта я… так, не ведаючы традыцыяy, – збянтэжыyся ад такой неспадзеyкi хлопец i пачаy шураваць у сваiм партманеце.

Незнаёмец з веданнем справы, нiбы лiчыльная машына, iмгненна ператасаваy грошы i вывеy:

– Шэсцьдзясят шэсць даляраy i нi цэнтам больш. Што ж, няблага для звычайнага творцы, якi выйшаy на шпацыр без пэyнай мэты y краiне без пэyнай нацыянальнай валюты, – ён блазнавата скрывiy вусны.