Уладар рыбаў

– Звар’яцець нядоyга, – выдыхнуy хлопец, злазячы са стала. – Аднясу на выставу ды прадам цябе, гад паласаты, будзеш тутака паманьвацца са мной.

– Уга, прадай-прадай, хоць грошай на сваю паненачку заробiш, не па кiшэнi яна табе, – цвялiyся кот.

– Ды iдзi ты, – Вiнусь проста з нянавiсцю зiрнуy на карцiну.

Яму падалося, што кот на два бакi расцягнуy пальцамi рот i падражнiyся чырвоным даyгiм языком, як мульцяшныя героi, – «бала-бала-бала».

– Вар’яцтва нейкае! Шыфер шаргацiць па швах – цiха аб’язджае дах… Ін’екцыя твораглабулiна – неадкладна! Прымроiцца ж такое?! А мо i сапраyды я ёй не спадабаyся? Што можа знайсцi yва мне гэткая дзяyчына? Ну, працую y выдавецтве рэдактарам – нiбыта прэстыжна.

Вiнусь падышоy да люстра.

– А дапраyды, я нiчога сабе. Можа, нос крыху велiкаваты. Але гэта прыкмета неардынарнай асобы. Лоб высокi. Вочы немаленькiя. Бровы нелiнялыя. Вусны… Вусны нават вельмi сэксуальныя.

– Так-так, сапраyдны мужчына павiнен быць крыху прыгажэй ад малпы, як сцвярджае народная банальнасць, – зрабiy выснову кот. – А мужчына без жывата – гэта yвогуле пацан, – сказаy ён, задаволена гладзячы сябе па бруху. – Аднак ты, Вiнсэнты, не адчайвайся, возьмеш шлюб – адрасце.

Хлопец, не звяртаючы на яго yвагi, працягваy:

– Урэшце, я цiкавы суразмоyца…

– Вой, трымайце мяне сямёра, – зарагатаy кот. – Ды з цябе ж слова добрага клюгамi не выцягнеш.

– Я разумны, скрозь дзяyчатам падабаюся…

– Ага, толькi такiх, якiм ты падабаешся, найбольш цiкавiць не розум, а нешта… крыху нiжэй.

– Ды я… я… Я творы пiшу – вось! Дзе яна яшчэ такога знойдзе? – Вiнусь пераможна распасцёр у бакi рукi.

– Вядома ж, non omnia possumus omnes (не кожнаму yсё даступна), – заyважыy кот.

– Такiя незвычайныя вочы… Ёй толькi фотамадэллю быць, тварам якой фiрмы! Няyжо такое магчыма? Мо гэта лiнзы?

– А для катоy у гэтым нiчога нязвычнага няма.

– Верш для яе не выходзiць. Ну не атрымоyваюцца y мяне радасныя рэчы. Можа, у маёй мове болей сумных слоy – недарэчная мова…

– Гэх ты, фiлалох. Мова яму не падыходзiць!

– Жыццесцвярджальных слоy няма. А слоy няма…

– Сапраyды, пашукаць яшчэ такiх аслоy! – бурчэy кот. – Раuса vеrbа (меней слоy). Згортвай ужо свае сентэнцыi з iнсiнуацыямi, абрыдла гэтая ода сабе любiмаму.