Уладар рыбаў

Не магу iм у вочы глядзець. Чалавек заyсёды мае выбар, можа паклапацiцца пра сябе, калi не паралiзаваны i не iнвалiд, канешне…

Ужо вечаровыя лiхтары перакiнулi кладачкi святла з аднаго берага ракi на другi. У высокiм небе яснелi зоркi. Паркавыя дрэвы стаiлiся, перачэкваючы апошнiя вясновыя халады. Яны беражлiва ахоyвалi ад сцюжы yжо пульсуючае y кожнай галiнцы новае жыццё – моцна сцялi пупышкавыя далонькi, сцярожка трымаючы y iх вось-вось гатовы разгарнуцца-выпрастацца пяшчотна-зялёны пахкi камячок.

Абнадзееная першым цяплом зямля вытачала нi з чым не параyнальны водар жаночага чакання. Пад нагамi папiсквала цененькая ледзяная скарыначка, пахрумстваy яшчэ ацалелы снег.

– А ведаеш, чаму снег хрумсцiць? – запыталася Бажэна.

– Чаму? – адгукнуyся Вiнусь.

– Таму што y сняжынак промнiкi ломяцца. Мне так мама тлумачыла y дзяцiнстве.

– Прыгожа.

Хлопец гатовы быy бясконца вось так iсцi ды iсцi па гэтым вялiкiм парку.

Хацелася, каб у iм было яшчэ болей алеяy, сцяжынак, сцежачак, куточкаy – каб кружляць i кружляць па iх з гэтай незнаёмай прыгажуняй.

Нiбыта yжо зусiм блiзкай i роднай, такой падобнай да яго i адначасова такой загадкавай i прыцягальнай. I, здаецца, нi аб чым незвычайным не гутарылi, а было нова, свежа i yтульна, неяк цёпла ды натуральна.

Раптам у яе сумачцы зазвiнеy мабiльнiк.

– Ало! Не хвалюйся, хутка буду. Потым пагаворым.

Перахапiyшы занепакоена-запытальны позiрк Вiнуся, дзяyчына паспяшалася патлумачыць:

– Мама хвалюецца.

Час ужо дадому.

Хлопец вяртаyся дахаты акрылены. Наперадзе мiгцелi зоркi, а за спiнай вялiзнымi пухкiмi шматкамi паволi i yрачыста падаy развiтальны снег. Вокны дамоy глядзелi на яго па-асаблiваму ветла ды адкрыта. Было дзiyнае адчуванне яднання каменнай стыхii ды абуджанай прыроды, бы гожая Паненка-Вясна, звонка цокаючы абцасiкамi, iшла пад руку са шляхетным Спадаром-Горадам i залiвiста смяялася.

– Луста неба з разынкамi зорак – луста дома з разынкамi вокнаy, – прыйшлi радкi.

Усю ноч Вiнусю снiлася Бажэна, ён адчуваy яе рукi, валасы, вусны, яе пах, ап’яняльную прысутнасць. То, як Даная, яна заклiкальна адгортвала прасцiну. То, як мармуровая Венера, стаяла прыцягальна i непадступна. То, як чараyнiца, сцярожка ступала y купальскiх росах, аголеная i чыстая, ззяючая пад месяцовым святлом. Ён тысячы разоy прачынаyся ад пякучага жадання валодаць ёю.