Уладар рыбаў

Я – тая перашкода, што займае дух зычным i прымушае раскланьвацца галосныя! Я… Словам, за мяне, – бы жанглёр iмгненна паyтарыy свае дзеяннi з тэкiлай. – На yсё трэба майстэрства, – падмiргнуy кот, прачытаyшы захапленне сваiмi рухамi y вачах Вiнуся. Зноyку незаyважна дастаy аднекуль прыгожую разную люльку, лоyка набiy яе i пачаy раскурваць. Па пакоi паплыy водар тытуню.

– Пакаштуй! Тытунёк яшчэ дзедаyскi.

– Дык i люлька ягоная. Казаy мне, што калiсьцi сам Сталiн яе курыy.

– А я замову ведаю.

– Як гэта?

– А так. Скажу толькi «чорт-чорт, пажартаваy ды аддай» – адразу любая рэч знаходзiцца, – смяяyся y вусы кот. – Пакаштуй-пакаштуй, гэта табе не шмаль розную палiць. Гэта мудрасцi надае. Бо дурноты y галаве i так заyсёды хапае. Так-так, здзiyляешся, што кот робiць неyласцiвыя яму рэчы? Felis sum et humani nihil a me alienum puto – я кот, i нiшто чалавечае мне не чужое, калi ты яшчэ не забыyся лацiну.

Тым часам канчаткова раззлаваная рыбiна абярнула са стала кiлiшак.

– Вой, прабач, Палагея, – кот паправiy ёй сурвэтку. – Частуйся.

Рыбiна пачала хапаць матыля, якi yжо амаль распоyзся па стале. Кот налiy ёй мiнералкi y вялiзны пацiр. I яна апускала туды галаву ды задаволена булькатала.

– Чарачка-каток, кацiся y раток, – з гэтымi словамi Апостраф зноy-такi вiртуозна выпiy тэкiлы. – Люлька, разумееш, настройвае на медытатыyны лад.

– А навошта табе рыбiна?

– Ага, разумею, куды ты вядзеш. Кот павiнен есцi рыбу. Не, мой даражэнькi. Палагея – не звычайная рыбiна, – адказаy кот, пыхкаючы люлькай. – Гея – Зямля, калi ты яшчэ памятаеш старажытныя мiфы. Яна прамацi yсяго, можна сказаць. Дык вось, я шкадую яе, покуль не знайду адказу на фiласофскае пытанне: што ж усё-ткi было раней – рыбiна цi iкра? Я yжо столькi часу назiраю за ёй, вывучаю яе мову, звычкi i – нiчога, б’ю яе аб лёд – маyчыць, нават заглынуць спрабаваy дзеля страху – усё марна.

За вокнамi было yжо цёмна. Раптам шалёны парыy ветру yварваyся y кепска замкнёную фортку. Вiнусь падхапiyся зачынiць.

– Прыродныя катаклiзмы нейкiя…

– Страшэнна не люблю гэтае слова, – скрывiyся кот. – Не прамаyляй яго пры мне, калi ласка.