Жонка на гадзiну

– Дык я ж апавядаy, i не раз, – адмахнуyся той. – Гэтая гiсторыя даyно быллём парасла.

– Усё адно, цiкава было б паслухаць зноy, – падтрымаy просьбу таварыша Саyка.

– Ну, так i быць, распавяду. Пайшлi мы тады на рачулку, што каля Дзям’янава лесу. Закiнулi вуды, чакаем. А каб рыбачыць было весялей, прыхапiлi з сабой бутэльку. Сядзiм, адпачываем… Праyда, не бярэцца рыбка.

– Што, так нiчога i не злавiлi? – пацiкавiyся Рыгор.

– Ты лепш слухай, не перабiвай, – незадаволена буркнуy Адась. – На кручку – пуста, у бутэльцы – апошняя кропля.

Тут Ігнат i прапанаваy: «А давай у лес сходзiм. Карасёy не налавiлi, дык хоць грыбоy назбiраем». І сапраyды: гадзiну пахадзiлi – амаль па вядры белых. Ужо дадому зазбiралiся, ды па дарозе набрылi на паляну. Глядзiм – нейкая талерка вялiзная стаiць. НЛА, нi даць нi yзяць! У нас душа y пяткi, валасы дыбам…

– Ты нас на мякiне не ашукаеш, – недаверлiва адазваyся Апанас.

– Калi не хочаш – не слухай, а iншым не перашкаджай. Дык вось, з яе выйшлi тры дзiyныя зялёныя чалавечкi i накiравалiся да нас.

Давай да сябе y госцi клiкаць. У гэты аб’ект, значыць.

– Што, так па-нашаму i запрасiлi? – не паверыy Патап.

– Цяжка растлумачыць, на якой мове, – адказаy Адась. – Быццам i не на нашай, а yсё зразумела. Так шчыра прасiлi, што мы не yтрывалi, пайшлi.

– І як там? – пацiкавiyся Саyка.

– Прыгожа yсё. Як у старшынi y кабiнеце. Частаваць нас пачалi, стравы yсе – заморскiя. Нiколi y жыццi такiх не бачыy.

– Дык адкуль яны прыляцелi? – перабiy апавядальнiка Рыгор.

 – З Месяца цi з Марса?

– А я, думаеш, ведаю? – абурыyся Адась. – Калi было цiкавiцца. Не думалi мы пра гэта.

– Можа, i гарэлка y iх была свая? – запытаyся Апанас.

– Але, нейкую вадкасць дасталi. Таксама зялёную. Пiлi мы яе, пiлi, а яна yсё не заканчвалася…

– Вось бы так i самагонка нiколi не пераводзiлася, – выдыхнуy Саyка.

– Колькi мы там прабылi – не ведаем, – працягваy апавядальнiк. – Скончылася тым, што яны прапанавалi: «А паляцелi з намi! Што вам тут рабiць?» Мы, вядома, спужалiся.

Думаем, хопiць гасцяваць. Нам iсцi, маyляy, патрэбна. Жонкi, дзецi чакаюць.

– А яны? – акруглiy вочы Саyка.

– Што яны? І слухаць не хочуць. Кажуць, будзем там у iх важнымi персонамi. Ну, як аграном наш, не менш. Розных зямлян бачылi, але такiх, як мы, – упершыню.

– Ага, выдумляй, – усмiхнуyся Рыгор. – І чым жа вы iм гэтак спадабалiся?

– Мы i самi не паверылi. Кажам, пайшлi з намi y вёску, там такiх шмат. А яны: «Не. Нам патрэбны вы.