Танланган асарлар

Тўра шу таскин билан подани қишлоқ кўчасига ҳайдаб кирганида, қуёш худди ярим мис баркашдек қизариб ботиб борар, томлардаги, бўғотлардаги, хашак уюмлари устидаги тўрғайлар, гўё қуёш ботаётганини фақат шулар сезаётгандай, тинмай чирқиллашар ва бундан одамларни огоҳ қилар эди. Тўра чангга ботиб, Сергей билан бирга келар экан, барибир ҳалиги масъулиятдан ҳаяжонда, юрагининг аллақаери билинар-билинмас титрар, ҳалитдан одамлар унга таънаомуз қараётгандай бўларди.

У йўл-йўлакай уй-уйларга сигирларни қолдириб, атиги беш-олтита сигир билан қишлоқ марказига келганида, идора олдида турган Бойғози қўлини кўтариб қичқирди:

– А-ай, Тўра! Бери кел!

Тўра таёғини судраб аста унинг ёнига келди-да, нима дейсиз, дегандай унга тикилди.

– Жур билай, – деди-да, оқсоқланиб идорага кириб кетди. Тўра унинг кетидан эргашди. Коридорга кираверишда, дераза ёнида, битта катта пақир, дераза рахида брезентдан тикилган яшил халта турар эди.

Тўранинг юраги ҳаприқиб кетди, индамади.

– Э, нега индемейсинг? Жарамайма? – деди Бойғози чўлоқ «кўнгли тўлмади чоғи», деб ўйлаб.

– Шу… Бойғози оға, қандоқ бўларкан? – деди Тўра бироз ийманиб. – Уят бўлмасмикан?

– Э-а, уялам, де, – деди кулиб у.

– Ҳар ҳолда…

– Уялатин бўлсанг, билай қил.