Танланган асарлар

Папкамни аста қўйиб, оёқ учида ҳовлига чиқиб кетаётгандим, дадам чақириб қолди:

– Соғиндиқ, бери кел.

Олдига бордим.

– Бу амакингни танийсанми?

Елкамни қисдим.

– Нега танимайсан? – деди дадам жиддий тус олиб. – Айтмабмидим сенга, Тошкентда шоир ўртоғим бор деб?

Ўзим ҳам қизариб кетган бўлсам керак.

Меҳмон амаким бўлса:

– Нима қиласиз болани уялтириб? – деди дадамга. Кейин менга қаради: – Келинг, танишамиз.

– Ҳа, айтгандай, бир танишиб олинглар, – деди дадам.

– Мен дадангиз айтгандай шоир эмасман, – деди у киши кулиб. – Фақат оддий бир журналистман.

Дадангиз шўрлик касаллар билан овора бўлиб кетиб журналист билан шоирнинг фарқига ҳам етолмай қолибди.

Меҳмон амаким шундай деб кулди. Дадам бўлса томоғини бир қириб, меҳмон амакимга ўқрайиб қаради-да, ташқарига чиқиб кетди.

– Р?СЃРјРёРј Р–СћСЂР°, фамилиям Парпиев.

Қани, бундоқ ўтиринг-чи. Ҳа, яшанг. Хўш, ўқишлар қалай?

– Яхши, – дедим уялиброқ.

– Тузук, – у бармоқлари билан столни чертиб ўтириб аста гапида давом қилди. – Соғиндиқвой, сиздан бесўроқ бўлса ҳам шеърларингизни, ҳикояларингизни кўриб чиқдим. Дадангиз кўрсатди.

Мен шу вақтгача биронта шеър биладиган одамга кўрсатмаган эдим.

Ҳаяжон билан Жўра амакимнинг оғзига тикилдим.

– Тузук, ёмон эмас. Бироқ… Ҳа, айтгандай, уларни биронта одамга кўрсатганмисиз?

– Йўқ.

– Адабиёт ўқитувчингизга ҳам кўрсатмаганмисиз?

– Йўқ.