Танланган асарлар

II

Анвар мана шуларни кўз олдига келтириб, хаёл суриб ўтирар экан, Фурқат унинг биқинига туртди. У шундагина автобусда келаётганини фаҳмлади. У, Фурқат анави мўйловдор амакига жой бер, деб туртди шекилли, деган хаёлга бориб, шартта ўрнидан турди:

– Амаки, келинг, ўтиринг.

– Раҳмат, ўғлим, боядан бери қаёқда эдинг?– деди мўйловли киши пичинг қилиб.

Анвар қизариб кетди. Чунки автобус манзилга етиб келган эди. У бир катта иморат қаршисида ғийқиллаб тўхтади. Фурқат тушаётиб:

– Ана, бобомлар! – деб ҳовлиқиб қолди.

– Ўзинг ҳам чолни кўрсанг бувам дейдиган бўп қопсан-да! – деб тўнғиллади Анвар.

–Ўлай агар, ана! Магазинга кириб кетдилар, – деди Фурқат уни астойдил ишонтирмоқчи бўлиб.

– Майли, бўпти, юр…

Улар олдинма-кейин лой ва қотиб қолган қор уюмларини кечиб, йўлнинг нариги чеккасидаги магазинга киришди.

– Э-э, ўргилай. Келсинлар, келсинлар, – деди пештахта ортида турган олтмишлар чамасидаги, тўладан келган хушсурат, ингичка мўйловли киши тилла тишларини кўрсатиб илжаяр экан. – Қодир ота, суюнчи чўзинг, мулла Фурқат келдилар. Набирангиз.

Қодир ота бу маҳалда қарғашойи қийиқчасига уч-тўрт бўлак чой, икки дона кир совун, йигирматача гугуртни тугаётган эди.

– Ассалому алайкум, бобо, – дея Фурқат бобосининг бағрига ўзини отди. Анвар ҳам салом берди. Қодир ота Фурқатнинг пешонасидан ўпди. Анварнинг саломига алик олди.