…І прыдбаў гэты дом

Суседства з Ленiным наyрад цi садзейнiчала весялосцi цi з’яyленню весялосцi, напрыклад, у вобразе Снягуркi i дзеда Мароза. Але ж не сыходзiць, калi yжо прыйшоy.

Бацька марудна, быццам у чаканнi, што хто-небудзь раптам паклiча яго i выцягне з рэстарана, нiбы з пасткi, рушыy да найаддаленага круглага столiка, засланага аранжавым з махрамi дастарханам. Паркетная падлога пры гэтым рыпела пад нагамi як добра нагуталiненыя кiрзавыя боты. Спынiyся каля столiка, паклаy руку на спiнку крэсла – металiчнай канструкцыi y выглядзе трона без падлакотнiкаy, абабiтага карычневым дзермацiнам, i разгублена азiрнуyся на нешматлiкiх прысутных.

Нiхто з iх не звярнуy на яго yвагi, акрамя маладой афiцыянткi yсходняй знешнасцi. Не спяшаючыся, яна падышла да бацькi, трымаючы y руках скураную чорную тэчку з меню.

– Тут заyсёды так? – мiжволi запытаy ён яе.

– Як калi, – пацiснула вуглаватымi плячыма афiцыянтка, працягнула бацьку меню. – Яшчэ рана для асноyнага наплыву, – памуляyшы вуснамi, дадала.

– Тады, – устрапянуyся бацька, абнадзеены яе словамi, – можа, я пазней зайду? – І паглядзеy на дзяyчыну так, нiбы дазволу прасiy сысцi.

– Як хочаце, – абыякава аднеслася афiцыянтка.

– Пайду я, – прамовiy бацька i ледзь не бегма кiнуyся да выхада з установы.

Калi апынуyся на вулiцы, адчуy, што нават дыхаць стала лягчэй, чым у памяшканнi рэстарана.

Ён закурыy. Да яго падышлi трое маладых людзей (казахаy) i адна дзяyчына, якiя выйшлi з рэстарана следам за iм. Адзiн папрасiy прыкурыць.

– Сумуеш? – спытаy затым бацьку.

 – Кампанiя патрэбна? Можам i дзяyчыну для цябе знайсцi, калi хочаш. Тут, – паказаy рукой на рэстаран, – мёртвае месца, не для рабочай моладзi, кшталту цябе, не крыyдуй толькi.

– Ведаеш, дзе маё месца? – узвiyся бацька.

– Цiха-цiха-цiха! – памiж iмi yклiнiлася дзяyчына, што падышла з казахамi. – Лепш за прыроду месцаy не прыдумалi, – ветлiва yсмiхнулася бацьку.

– Намякаеш, што y мяне грошай не хопiць на гэты пафасны фасад? – позiрк у бок рэстарана.

Дзяyчына пацiснула плячыма, працягваючы yсмiхацца.

Яна не належала да казахскай нацыянальнасцi, але i рускай назваць яе было цяжка.

– Не хвалюйся, хопiць! – паляпаy бацька рукамi па кiшэнях, звяртаючыся, аднак, толькi да дзяyчыны.

– Тады тым больш прырода падыходзiць, – адзначыла яна. – Калi, вядома, ты нiкога не чакаеш, – пранiклiвы пагляд на бацьку. І той паплыy ад яго.

Дзяyчына здавалася прыгожай i зацiкаyленай iм. Ледзь прыкметная картавiнка рабiла яе сапраyднай.