…І прыдбаў гэты дом

Цi пачулi, што ад яго патыхае алкаголем, пах якога не пераносiлi. Бацька не звярнуy на iх увагi, працягваючы шлях. Ён не ведаy, чаго iшоy i навошта. Рая згублена назаyсёды, яна замужняя жанчына, да таго ж з дзiцем. Яму нiчога не свецiць. Дзеля чаго яна паклiкала яго? Самой жа сабе горш робiць.

Яна yжо была там, калi бацька дайшоy да моста. Тая ж сукенка, на плячах шэрая вязаная кофта, павязаная на шыi пiянерскiм гальштукам, валасы, сабраныя y хвост, перацягнуты гумкай.

Рая кiнулася да бацькi, як толькi пабачыла, прытулiлася, абняла.

– Я так рада бачыць цябе! – паспяшалася прызнацца Рая.

– А я не, – прабурчаy бацька, пазiраючы проста y вочы дзяyчыны.

Хоць было яшчэ досыць светла, ён нiяк не мог разгледзець колер Раiных вачэй.

– Што цябе непакоiць? – праглынула крыyду дзяyчына, палiчыyшы, мабыць, што заслужыла падобныя словы.

– Твае вочы, – вымавiy бацька.

– Што? – не зразумела яна.

– Якога колеру твае вочы? – патлумачыy ён.

– Ты пiy? – адчула пах алкаголю дзяyчына, i ёй стала непрыемна.

– Канечне, пiy! – гучна прамовiy бацька. – А ты думала, што я хвiлiны лiчыy у чаканнi сустрэчы з табой?..

– Хацелася б, – ледзь чутна прашаптала Рая.

– Нiчога сабе заявачкi! – адпусцiy яе твар бацька i зрабiy крок назад, палез па цыгарэты.

– Я рызыкавала, iдучы да цябе, – у адчаi Рая заламiла рукi.

– А на што ты спадзявалася? – закурыy бацька. – Ты здрадзiла мне! Ты! Не я табе! Выйшла замуж ды яшчэ дзiця нарадзiла!.

– У мяне не было выбару, – цiха прамовiла дзяyчына. – Я была вымушана, – дадала, абняyшы сябе за плечы.

– Угу, – сплюнуy бацька. – Дык якога колеру твае вочы? – дапытваyся.

– Ты сур’ёзна? – ледзь не плакала Рая ад роспачы.

– Як нiколi. – Навязлiвая бацькава iдэя разрасталася, пагражаючы хуткiм заканчэннем усяму, што памiж iм i Раяй было i магло быць.

– Зялёныя, – стомлена сказала яна.

– Вядзьмарскiя, – удакладнiy бацька. – Я думаy ты мой рай, Рая, а ты твань, – жорстка, без жалю дадаy, – багна.

– Ды як ты можаш! – абурана, але неяк асуджана i вiнавата пралепятала дзяyчына, павярнулася да яго спiнай, села на вялiкi камень каля самай вады, заплакала. Плечы яе затрэслiся.

Бацька дакурыy, адшпурнуy недакурак пстрычкай у ваду, прысеy на кукiшкi спiнай да яе спiны, абхапiy галаву рукамi. Ён не ведаy, што рабiць i што будзе з iмi далей. Разумеy, што пакрыyдзiy Раю i што неабходна, каб яна даравала.