Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Каралеўству патрэбны героi

Не прайшло i хвiлiны, як дзяyчына вярнулася, трымаючы y руках дыядэму i рыцарскiя даспехi. Тыя самыя, у якiх яны вандравалi па каралеyстве.

– Гэта дарэчы! Малайчынка! – пахвалiy брат.

Яны тут жа пераапранулiся i yхваляльна агледзелi адзiн аднаго.

– Так значна лепей, – прамовiла Мiлана.

– І сапраyды. Ты неверагодная! Ну што, а цяпер у шлях?

– Так! А тое на нас, пэyна, ужо зачакалiся.

І, не кажучы больш нi слова, яны перасягнулi мяжу памiж iх светам i таямнiчым каралеyствам.

Непрыемныя змены y каралеyстве

Крок наперад, спуск долу праз патаемным ход, прасвет… Яны так хутка павыскоквалi з дрэва, што змяя ледзь паспела адпаyзцi yбок i yзлезцi на валун, якi ляжаy непадалёк ад магутнага разгалiстага дуба.

Нават не верыцца – яны iзноy на той самай дзiвоснай паляне, на тым месцы, дзе y мiнулы раз пачалiся iх вялiкiя прыгоды. Чароyная краiна залюстрэчча – каралеyства Сварга!

Усё амаль так, быццам нiчога i не змянiлася. Нават вужык на тым жа камянi, калi яны першы раз сустрэлiся.

– Дзень добры, пане Вуж! – павiталася першай Мiлана.

– Дзень добры, шаноyныя!

Павiтаyся i Янка, але затым дзецi падазрона yтаропiлiся на змяю. Яны быццам i пазнавалi свайго старога сябра, але нешта было не так. Вуж быццам памаладзеy, нават голас яго гучаy не так.

– Бачу y вашых вачах пэyную разгубленасць, – пачаy вужык, заyважыyшы збянтэжанасць юнакоy.

Яны насцярожана маyчалi.

– Так, я насамрэч не той, каго вы чакалi yбачыць. Я зараз усё растлумачу. Справа y тым, што я сын таго Вужа, якога вы ведалi.

– Пана Вужа? – нарэшце прамовiy Янка.

– Так.

– Ха! А мы глядзiм i не можам зразумець. Быццам бы прад намi наш стары знаёмы, а быццам бы i не. Але ж як вы падобныя!

– Дзякуй. Я вельмi ганаруся iм. Прызнацца, i я напачатку сумняваyся, цi то вы. Але ж цяпер, – акiнуy ён iх позiркам з ног да галавы, – я дакладна бачу, што вы – героi, якiх мне апiсваy бацька.

Янка з Мiланай пераглянулiся, i вочы iх у захапленнi загарэлiся. Яны iзноy былi тымi самымi – статным рыцарам у блiскучых даспехах i прыгожай юнай каралеyнай з пералiyнай на сонцы шыкоyнай дыядэмай.

– Але ж, – пацiкавiyся Янка, – дзе ён, ваш бацька? Чаму ён сам не з’явiyся? Мы былi б усцешаныя яго бачыць.

– Ён… – адразу ж змянiyся той у твары, – Баюся, вы не зможаце з iм пабачыцца.

– Як?

Вуж цяжка yздыхнуy:

– Ён загiнуy, як сапраyдны герой, у бiтве за наша каралеyства.

– Прабачце, мы не ведалi, – засмуцiлiся Янка з Мiланай. – Як шкада….