Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Каралеўству патрэбны героi

Той, нiбыта yзрадаваyшыся, што яго нарэшце зразумелi, прыyзняyся, развярнуyся i хутка папоyз у бок дзедавай каморы. Дзецi паспяшалiся за iм.

На iх здзiyленне, дзверы былi прыадчыненыя, i змяя спрытна працiснулася y шчылiну. Дзяцей гэта крыху насцярожыла – дзед звычайна пiльна сачыy за тым, каб яны былi надзейна замкнёныя на замок. Мабыць, ён толькi адзiн раз дапусцiy такую прамашку, ды i тое y мiтуснi. Што было далей, мы памятаем.

– Нешта y мяне нядобрае прадчуванне, – захвалявалася дзяyчына.

– Лепшы спосаб даведацца, наколькi маеш рацыю, – гэта спраyдзiць, што там.

– Я гэта i сама разумею.

– Ты гатовая?

Мiлана глыбока yздыхнула:

– Так, адчыняй, – рашуча прамовiла яна.

І брат, узяyшыся за клямку, расхiнуy дзверы. А затым яны yдваiх знерухомелi. У каморы было цёмна, але святла з калiдора было дастаткова, каб зразумець, што y памяшканнi адбываецца нешта незвычайнае. З люстэрка на сцяне лiлося серабрыстае святло таямнiча, мякка i прыгожа, нiбы прамень ад поyнi напаyняе пакой у летнюю ноч, у якiм нават лятучыя парушынкi, што павольна вiсяць у паветры, падаюцца срэбнымi сняжынкамi.

У паyцемры было вiдаць, што вуж жадаy узлезцi на куфар, але y яго гэта нiяк не атрымлiвалася.

– Здаецца, ён просiцца да люстэрка, – заyважыy Янка.

Хлопча паклацаy выключальнiкам, але па-ранейшаму было цёмна.

– Падобна, лямпачка перагарэла.

Янка, нядоyга разважаючы, ступiy у пакой. Не паспеy ён зрабiць i некалькi крокаy, як яго пацягнула назад сястра.

– Што? – спытаyся ён.

У адказ дзяyчына толькi кiyнула галавой, паказваючы на падлогу. Брат павярнуyся i yбачыy у месячным святле, як на падлозе блiшчаць аскепкi дробнага шкла.

– Мяркую, гэта i ёсць лямпачка, – выказаy здагадку Янка. – Тое, што ад яе засталося.

– Вiдаць, так.

– Лепш я вазьму лiхтарык. Не хачу паранiцца.

Звычайна ён ляжаy каля yваходу y хату. Янка падумаy адразу там жа yзяць i новую лямпачку, але скрынка была пустая. Хлопец расчаравана схапiy толькi лiхтарык i накiраваyся назад да каморы.

– Дзеда, вiдаць, спяшаyся да крамы па лямпачкi. А y паспеху iзноy забыyся зачынiць дзверы.

– Хутчэй за yсё. Мяне толькi турбуе, цi бачыy ён гэта, – кiyнула сястра на люстэрка.

– Мяркую, што не. Інакш бы ён быy усхваляваны. Як я зараз. Бо баюся, што праход… – брат нервова каyтнуy паветра, – iзноy адкрыты.

– Як гэта?

– Вось i я б хацеy пра гэта даведацца.