Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Каралеўству патрэбны героi

– Але ж як я яшчэ магу засведчыць вам сваю павагу?

– Не час зараз адзiн прад адным на калены кiдацца, не дзеля таго мы разам столькi перажылi i бiлiся побач, – выказаyся Янка.

– І сапраyды, вы yжо yсё даказалi на справе, – падтрымала Мiлана. – А астатняе не варта. Не такiя мы yжо значныя персоны.

– Але…

– І нiякiх але, – прамовiла Мiлана. – Гэта наша просьба.

– Як скажаце, мiласцiвая каралеyна.

– Праходзьце лепей да стала. Мусiць, стамiлiся з дарогi.

– Ёсць трошку, але не гэта галоyнае.

– Праходзьце, праходзьце. Аб вашым канi мы паклапоцiмся.

– Гляджу, мяне yжо нехта апярэдзiy? – прамовiy рыцар, заyважыyшы, што яго скакун тут не адзiн.

– Так, толькi нядаyна прыехаy.

– Гэта я бачу, – выказаyся ён, падыходзячы блiжэй.

Рыцар пагладзiy каня па шыi i па корпусе, затым пацёр далонi i прамовiy:

– Доyга ж, вiдаць, на iм скакалi, увесь упараны.

– Стамiyся, бедны, – сказала Мiлана i памкнулася паднесцi каню мех з аyсом.

– Пачакайце, калi ласка, – прыпынiy яе рыцар.

– Ён цэлае вядро ад смагi за раз выпiy.

– Мяркую, гэтага мала.

– Мала? Цэлага вядра?

– Так. Пажадана, каб яму яшчэ вядро налiлi.

– Ну што ж, вы лепей знаецеся y конях, пайду яшчэ па ваду. А лепш два вядры адразу прынясу. Ваш конь, бачу, таксама патрабуе.

– О, быy бы вельмi yдзячны.

– Ха, не варта, – адмахнуyся зычлiвы хлопец.

– А я пакуль iх аyсом пакармлю, – прапанавала Мiлана.

– Не-не, нi y якiм выпадку, – запярэчыy рыцар.

– Чаму ж? – не зразумела дзяyчына.

– Справа y тым, што каня напачатку трэба напаiць вадой, а потым ужо можна даваць авёс. Калi даць каню запiць авёс, збожжа yнутры разбухне, i конь будзе пакутваць на страyнiк.

– Зразумела, дзякуй за падказку.

– Пазней мы yжо самi сходзiм на рэчку ды дагледзiм, пакупаем iх.

Янка хутка вярнуyся, але вёдры былi няпоyныя, для яго зацяжкiя. Як толькi конi iх прагна асушылi, рыцар сам узяy ёмiстасцi i пайшоy па ваду, а Мiлана клапатлiва прынялася кармiць першага каня.

Як толькi яны накармiлi коней, пачуyся хруст, а потым з-за дрэy паказаyся магутны зубр, прадстаyнiк велiчных i незалежных iстот.

І так на працягу yсяго дня да iх далучалiся вайскаводцы, а таксама тыя, хто прагнуy вольнага i мiрнага жыцця без прыгнёту i прымусу, хто быy гатовы y бiтве заваяваць для сябе свабоду.

Пад канец вечара прыйшоy i баявы мядзведзь. Няспешна iдучы, ён падаваyся марудным.