Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Каралеўству патрэбны героi

– О так, – заyсмiхаyся вужык. – Я спадзяваyся, што вы пойдзеце за мной.

– І калi жыхары маюць патрэбу y нас, мы зробiм усё магчымае, што ад нас залежыць, – запэyнiy Янка.

– Так, абяцаем! – падтрымала Мiлана.

Пугач хвiлiнку памаyчаy, ухваляльна кiваючы, бы згаджаючыся з гэтымi словамi, потым падышоy i паважна абняy, з усмешкай прамовiyшы:

– Вы ведаеце, я y гэтым нi на хвiлiну i не сумняваyся. Таму нават i стол такi прыгатаваy, бо добра ведаy, што зваротна Вужа варта чакаць не аднаго. Я нават болей скажу: заyтра мы яшчэ чакаем гасцей.

– Ого! І каго ж? – зацiкавiлiся яны.

– Як i y мiнулы раз, вайскаводцаy ды прадстаyнiкоy паyстанцаy.

– Так хутка? – крыху здзiвiлiся юнакi.

– Безумоyна. Нельга марудзiць. Ад новага тырана народ пакутуе яшчэ болей, чым ад папярэдняга.

– Тады зразумела.

– Што ж, – прамовiy Пугач. – Да заyтра часу багата. Таму магу прапанаваць да вашых паслуг сваю бiблiятэку.

– Вух! Гэта амаль тое самае, што падзялiцца скарбам! – усцешылiся з прапановы Янка з Мiланай.

– Ха, ха, ха, – засмяяyся Пугач, якому такое параyнанне прыйшлося да густу. – Маеце рацыю, мае сябры. Кнiгi – сапраyды, вялiкае багацце, бо y iх захоyваюцца веды цэлых пакаленняy. А гэта i ёсць найкаштоyнейшы дар. І трапляюць да яго далёка не yсе. Ды што там – амаль нiхто. Але вам я нават рады iх паказваць, для мяне вы – адмысловыя госцi.

– Дзякуем, такая пашана неацэнная.

Пугач усмiхнуyся i праводзiy гасцей у таемную бiблiятэку. Ён падышоy да шафы з кнiгамi, пацягнуy за адну з iх, i сцяна цяжка рыпнула, у ёй з’явiлiся абрысы праёму.

Птах увайшоy унутр, запалiy лямпу-каганец, i прастора напоyнiлася змрочным святлом, у якiм памяшканне падавалася яшчэ больш таямнiчым. Пугач дадаy святла, i погляды гасцей прыцягнула вялiкая кнiга, разгорнутая на стале. Дзецi зацiкаyлена накiравалiся паглядзець, што за яна.

– Гэта, гэта… – хацеy быццам папярэдзiць гаспадар, але тыя yжо падышлi да яе.

Угледзеyшыся, дзецi былi ашаломленыя i не давалi веры сваiм вачам.

– Ат, – махнуy Пугач крылом, – позна, усё адно yбачылi. Не хацеy вам паказваць пакуль, забыyся закрыць… – нешта мармытаy ён, але Янка з Мiланай ужо не чулi яго, бо цалкам утаропiлiся y кнiгу.

Яны гарталi старонкi i з кожнай дзiвiлiся толькi болей. Там апавядалася гiсторыя юных каралеyны i рыцара, якiя бiлiся са злым чараyнiком, змагалiся з ваyкалакамi, удзельнiчалi y бiтве пад мурамi замка.