Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Каралеўству патрэбны героi

– Ну i справы…

– А найгалоyнае – людзi па-ранейшаму вераць у вас i чакаюць, калi вы вернецеся i зноy паведзяце iх за сабой.

Гэта вельмi yразiла юнакоy. Янка прыпадняyся, не ведаючы нават, што i казаць, задуменна павярнуyшы галаву. І тут ён заyважыy, як з канца вулiцы з-за рага хаты выходзiць патруль. Ён быy яшчэ далёка, але тлум прыцягнуy яго yвагу.

– Жаyнеры! – напаyголасу выгукнуy Янка.

Люд, што сабраyся вакол батлейкi, адразу пачуy гэта, i перасцярога хутка разнеслася да сцэны. Рэакцыя не прымусiла сябе доyга чакаць.

Адразу ж батлейка была разабраная i перададзеная разам з iншымi рэчамi камусьцi праз плот, а народ паспешна пачаy разыходзiцца y розныя бакi. І yжо праз iмгненне yсё было так, быццам нiчога тут i не адбывалася.

Нашы юныя героi хуткай хадой пакiнулi межы вёскi, ублытвацца y гiсторыi iм зараз было не варта. І добра, што y звыклай сялянскай вопратцы iх нiхто не пазнаy. Яны накiравалiся да лесу, у якiм, схаваyшыся за дрэвамi, спынiлiся i азiрнулiся. Падаецца, нiхто iм не чынiy пераследу.

Сярод густых хмызоy i дрэy можна было перадыхнуць, асцерагацца не было каго. І яны, супакоiyшыся, рушылi y глыб лесу, да дома Пугача.

Зараснiкi далей рабiлiся густымi i непралазнымi. Праз пэyны час кампанiя прабiралася, як мядзведзi цераз кусты малiн, трэск ад юнакоy стаяy не меншы. Праз якiх пару гадзiн цяжкага вандравання Мiлана спынiлася i, пераводзячы дыханне, абаперлася на разгалiстае дрэва.

– Некалькi хвiлiн перадыхнём, добра? – звярнулася яна.

– Так, вядома, – з разуменнем пагадзiyся брат.

– Прызнацца, я трохi стамiлася. Ідзём доyга, лес стаy зусiм непралазны.

– Добра, можна i маленькi прывал зрабiць. Наколькi я памятаю, тут ужо недалёка засталося, да цемры y любым выпадку паспеем.

– Так, – пацвердзiy Вуж. – Перадыхнём, яшчэ рывок, i будзем на месцы.

Яны паселi вакол дрэва i моyчкi атрымлiвалi асалоду ад той чароyнай цiшынi, якая стаяла y лесе. Як жа гэта цудоyна! Толькi недзе yдалечы быy чуваць забiяцкi спеy нейкай адзiнокай птушкi.

Ногi адчувалi стому, i Мiлана нахiлiлася iх памасiраваць.

– Чш-ш-ш… – нечакана насцярожыyся Янка. – Чуеце? – прашаптаy ён.

Усе yважлiва прыслухалiся. Сапраyды, недзе yдалечынi пачулася храбусценне галiнак, вiдаць, рухалася нешта вялiкае. Гук рабiyся yсё выразней… Дзецi стаiлiся, а Вуж прыхiлiyся да зямлi i yважлiва прыслухаyся. Яму хапiла некалькi секунд, каб усё зразумець. Яго вочы пашырэлi, было ясна, што гэта нешта нядобрае.

– Дзiкi! Усе на дрэва! – раптоyна закрычаy ён.