Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства

– А хто асноyныя яго паслугачы?

– Не ведаю. Але… Вунь бачыце y полi зняволеных? Прыглядзьцеся. Наyзбоч iх такiя адметныя буйныя чорныя фiгуры.

– Так, бачу, – прамовiy Янка.

– Гэта яго верныя ваyкалакi. Адзiн такi можа раскiдаць адразу з дзясятак звычайных людзей.

– Сапраyды, з такiм сам-насам не дасi рады.

– Ха! Не тое слова.

– Яны не толькi моцныя. Яшчэ i хуткiя, i спрытныя. Таму гэтыя зняволеныя, што працуюць на палетках, нават i не спрабуюць уцячы. Гэта проста бессэнсоyна.

– Гэх, каб ведаць, чым, – махнуy рукой раззлаваны такой несправядлiвасцю Янка, – з радасцю дапамог бы.

– Мы дапамаглi б, – выправiла яго сястра, – мы!

– Дзякуй i на добрым слове, ужо прыемна, – лагодна yсмiхнуyся Вуж.

Яны яшчэ крыху пастаялi, са шкадаваннем i абуранасцю назiраючы за працай зняволеных жыхароy каралеyства, пакуль Вуж не нагадаy:

– Ну што, хадзем да Пугача?

– Так! – рашуча выказаyся Янка, якога пачалi захлiстваць эмоцыi. – Цяпер я дакладна адчуваю, што трэба да яго iсцi.

– Не паспрачаешся.

– А што так?

– Ды хто ж яго ведае. Можа, каб не назалялi. Я ж казаy, не дужа ён ахвочы да размоy.

– Зразумела.

– Толькi крочым пакуль узлескам. Хавайцеся крыху за дрэвамi, каб вас гэтыя вартаyнiкi не пабачылi. Бо ад iх уцячы амаль немагчыма.

– Дзякуй за параду. Не хацелася б адразу трапiць да iх, так i не пабачыyшы вашага каралеyства.

Яны крочылi сцярожка, хаваючыся за стаyбурамi дрэy, iмкнучыся iсцi цiха, неyпрыцям, каб нiводная галiнка не трэснула пад нагамi.

Праточвацца праз лес было нялёгка. На yскрайку ён быy вельмi зарослы, багаты на разгалiстыя дрэвы з густымi хмызнякамi. Хмызнякi штораз даводзiлася абыходзiць, i гэта забiрала не толькi моц, але i час. Не хацелася б трапiць да Пугача y цемры. Тут i так было досыць страшна, а прабiрацца скрозь начны цёмны лес нiхто не марыy. Ды i затрымлiвацца y гэтым каралеyстве непажадана.

Урэшце небяспечныя палеткi засталiся далёка за спiнай, лес скончыyся, i непадалёк паyстала невялiкая вёска.

– Ну yсё, – наказаy Вуж, – далей iсцi пакуль не раю. Трэба тут пачакаць.

– Чаму? – не зразумелi яго падарожнiкi.

– А вы зiрнiце на сябе.

Брат з сястрой перазiрнулiся.

– За вярсту вiдаць, што вы нетутэйшыя i да таго ж не звычайныя вандроyнiкi.