Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства

Першае, што прыйшло яму да галавы было тое, што ён яшчэ працягвае спаць. Перад iм стаяла сястра, але цяпер яна была падобная да юнай каралеyны, нагэтулькi яна змянiлася. Так i карцела прамовiць: «Ваша Вялiкасць!»

– Што? – запыталася Мiлана, хоць i сама здагадвалася, што yразiла брата.

– Ты… ты… – пачаy падбiраць ён словы. – Ну проста як каралеyна.

– Я да таго i iмкнулася, – задаволена yсмiхнулася яна.

– Нават не ведаю… Разумею, у горадзе. Але тут… Цi не занадта шыкоyна? – спытаy брат.

– Ну y вёсцы, i што? – не пагадзiлася з такiмi разважаннямi Мiлана.

– Маеш рацыю. Але ж i мне цяпер трэба будзе выглядаць адпаведна.

– Вядома ж. Мужчына таксама абавязаны сачыць за сабой.

– Так, – зноy пагадзiyся Янка. – Каб не думалi, што нейкi няyдалiца, якi i сябе дагледзець не y стане. Бо якi ж з яго тады толк?

– Можа, мне тады апрануць новыя даспехi? Будзем дакладна тады як каралеyна i яе мужны рыцар-ахоyнiк.

– Мне iдэя даспадобы. У такiх строях нам не будзе роyных, – сказала сястра, ужо yяyляючы, як яны будуць уражлiва выглядаць збоку.

Янка вярнуyся y пакой i хутка пераапрануyся.

– О, выдатна! – пахвалiла Мiлана. – Так нашмат лепей.

– Ага! – захоплена пагадзiyся Янка. – Табе яшчэ б да такога выгляду… ым-м-м, – нешта прамычаy ён, нiбыта разважаючы, цi варта ёй нешта сказаць, цi не.

– Ды што, што? Кажы, – заiнтрыгаваная, змушала яна.

– Не, не магу. Баюся, пакуль нельга.

– Ды што? Кажы, як пачаy. Абяцаю – нiкому нi слова.

– Дзядуля мае табе падараваць адзiн ну вельмi прыгожы кулон. Ды нагэтулькi прывабны i цудоyны, што я такiх i не бачыy. Нават таямнiчы.

– Файна як! – усхвалявалася ад радасцi i прыемнай неспадзеyкi Мiлана. – А чаму таямнiчы?

– Разумееш, ён выглядае дужа незвычайна. Я такога колеру камянёy i не сустракаy. А яшчэ на iм надпiсы нейкiя незразумелыя выбiтыя.

– Уга!

– Дык i гэта не самае дзiyнае.

– А што яшчэ можа быць? – усё болей захаплялася сястра.

– Яго ды колькi iншых рэчаy нашаму дзядулю ягоны дзед загадаy перадаць менавiта нам.

– Дзiyна, – прамовiла зачараваная такой навiной Мiлана. – Гэх, хутчэй бы той кулончык пабачыць. А яшчэ б надзець на сябе, – марыла яна. – Разам з маёй дыядэмай як бы yсё глядзелася…

– Вядома, ва yсiм харастве… – уявiy i Янка. – Шкада толькi, што дзед усё гэта замыкае.

– Так, – уздыхнула сястра. – А дзе замыкае?

– Тут, – хiтнуy брат галавой на дзверы каморы.