Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Агонь і лёд

А да iх ужо падарвалiся i рыцары з-за стала, усцешаныя сустрэчы.

– Чаму ж вы без папярэджання? Я б учынiy сапраyдны баль у гонар вашага прыбыцця.

– Дык мы хутчэй так, праведаць, – усё нiяк не маглi адысцi юнакi ад гэтак гарачай сустрэчы.

– Адно толькi ваша з’яyленне для нас ужо свята!

Пасля караля дазволiлi сябе расчулiцца i рыцары, кожны з якiх меy за гонар пацiснуць руку Янку i схiлiцца перад прыгажуняй Мiланай, iх сапраyднымi героямi, якiя yжо некалькi разоy ратавалi каралеyства ад бяды.

– З якой жа мэтай цi з якой нагоды вы да нас завiталi? Цi можам вам чымсьцi дапамагчы?

– Сумавалi па вас.

– І гэта правiльна! Нам таксама вельмi вас не ставала. Гэта ж колькi мы не бачылiся? Гадоy дзесяць?

– Недзе так.

– Хм, – падзiвiyся Мацей, аглядаючы Янку i Мiлану, якiя за такi час амаль не змянiлiся. Хаця y яго самога i валасоy сiвых пабольшала, ды i рыцары, што тут прысутнiчалi, былi yжо не такiмi маладымi. Але нiчога не сказаy. – Ды што гэта я?! – раптам спахапiyся кароль.

– Не без таго.

– Я yжо распарадзiyся, зараз нам пададуць абед. Спадзяюся, вы не адмовiце нам у сцiплым застоллi?

– Гэта з радасцю, – усмiхнуyся Янка, страyнiк якога даyно yжо прасiy падсiлкавання.

Усе расселiся, i па хуткiм часе на стале з’явiлiся разнастайныя стравы. Наглядзеyшыся на гандлярскiх лаyках на прысмакi, яны гатовыя былi з’есцi yсё, што прынеслi i папрасiць дабаyкi. Хаця стол i без таго быy багаты нават для рыцараy, што за iм сядзелi.

– Даyно мы y вас не былi, – пачаy размову Янка. – Дарогаю мы заyважылi, наколькi змянiлiся твары y мясцовых жыхароy. Бачна, што яны нарэшце адчуваюць сябе вольнымi i шчаслiвымi.

– Так, мы прыклалi yсе намаганнi, каб народу жылося добра. Шмат чаго давялося змянiць, шмат чаго збудаваць, але тое прынесла свой плён. Калi народ шчаслiвы, то i yладар можа спаць спакойна, – усмiхнуyся Мацей. – Калi кiруеш народам, найперш пра ягоны дабрабыт i трэба дбаць.

– Каб усе кiраyнiкi так думалi. Вашаму народу з вамi пашанцавала.

– Спадзяюся. Зрэшты, ён таго варты, пасля столькiх гадоy прыгнёту i барацьбы за волю.

– Дарэчы, за гэты час, спадзяемся, больш нiякiх спроб напасцi на каралеyства не было?

– Пасля таго, як апошнiм двум захопнiкам задалi чосу, iншым ахвочым нават думаць пра гэта перахацелася, – узрушыyся рыцар Мiкола, прыгадваючы слаyныя часы недалёкай мiнуyшчыны.