Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Агонь і лёд

Пазаносiць старыя важкiя кажухi, вялiкую зорку ды iншае, насамрэч, часу адымала. Каб хутчэй даць рады з усiм, далучылiся да бацькi i Янка з Мiланай, якой таксама трэба было пакласцi на месца сваю маску i футра «казы».

Дзецi yвайшлi y невялiчкае памяшканне, стаiyшы дыханне. Для iх гэта была не проста камора, а нешта загадкавае, таямнiчы пакой. Хоць рэчы трэба было класцi y iншае месца, але, заходзячы, яны yтаропiлiся i не адводзiлi вачэй ад старога грувасткага куфра i старадаyняга люстэрка, якое было фактычна сямейнай рэлiквiяй.

Усё было на сваiх месцах. Яны так заглядзелiся, што ледзьве не yрэзалiся адзiн у аднаго.

– Э-гэй! Прачнiцеся! – вярнуy бацька сваiх зачараваных летуценнiкаy у рэчаiснасць.

А потым паглядзеy на тую сцяну i прызнаyся:

– Шчыра кажучы, мяне таксама y дзяцiнстве заварожвала гэтае люстра. Нешта y iм ёсць, гэта нават цяжка перадаць на словах. Кажуць, што старажытныя люстэркi хаваюць у сябе шмат таямнiц. Падумаць толькi, колькi нашых продкаy стаяла перад iм, глядзелася y яго са сваiмi думкамi, разважаннямi.

Ёсць у гэтым нешта загадкавае, можа нават мiстычнае. Калi yглядаешся y гэтую бясконцасць… Нездарма ж, напэyна, люстры лiчаць парталамi y iншыя вымярэннi.

– Напэyна, – пагадзiyся Янка. – А табе дзеда нiчога пра яго не распавядаy?

– Не. Ды я неяк i сам не пытаy у яго. Прызнацца, колькi памятаю, яно заyсёды вiсела y каморы, а пускаць ён сюды нiкога не любiць. Для яго гэта скарбнiца, уласная тэрыторыя, дзе iншым знаходзiцца не пажадана. Амаль sancta sanctorum – святая святых, як кажуць на лацiне.

Хаця, па мне, дык нiчога тут настолькi каштоyнага нямашака. Хiба, у куфры можа нешта i хавае. Ды наyрад цi y нашага дзядулi ёсць штосьцi насамрэч важнае…

– А калi дарагое сэрцу? Нешта асабiстае, – выказала здагадку Мiлана.

– Хо, гэтага тут з лiшкам, – усмiхнуyся бацька, акiнуyшы жэстам пажыткi.

Тут i напраyду, чаго толькi не было. І, зразумела, з большага – дарагое да сэрца старога.

Бацька yсё акуратна расклаy, асаблiва далiкатна абыходзячыся з каляднай зоркай, а Мiлана тым часам клапатлiва загортвала маску казы y хустку, каб тая захавалася для наступных свят i яшчэ не на адзiн год.

– Добра, вы тут самi дапрыбiрайцеся, а y мяне таксама yжо няма часу, – апамятаyся бацька. – Усе yжо, напэyна, сабралiся, толькi я дагэтуль не. Як усё пакладзеце на месца, замкнiце дзверы. Ключ аддасцё дзядулю, – прамовiy ён спешна, агледзеyся па баках i хутка выйшаy.

Дзецi yсё закончылi i сабралiся да дзвярэй.