Капитан Грант болалари

Men Elenga ko�ngil ochish sayohatiga olib boraman, deb va’da qilgan edim, bu va’damni amalga oshiraman deb ishonaman.

‒ Eduard, siz bebaho odamsiz! – dedi Elen Glenarvan.

‒ Yo�q, aslo, lekin mening komandam – komandalarning, kemam esa – kemalarning eng yaxshisi. Nahotki, siz bizning «Dunkan»ga qoyil qolmagan bo�lsangiz, miss Meri!

‒ Juda qoyilman, ser, – deb javob berdi qiz, – qoyil bo�lganda ham dengizchilik ishlariga tushunadigan kishi sifatida qoyilman.

‒ Rosti bilan-a?!

‒ Men hali yosh bola ekanimdayoq otamning kemalarida o�ynab yurar edim.

‒ Rostdan ham-a, miss? – deb xitob qildi Jon Mangls.

‒ Unday bo�lsa, – dedi Glenarvan, – siz kapitan Jon bilan juda do�stlashib ketasiz, chunki u dunyoda dengizchilik hunarini hammadan ham yuksak qo�yadi. Hatto ayollar uchun ham bundan yaxshi ish yo�q deb hisoblaydi.

‒ Juda to�g�ri aytdingiz, ser, – deb javob berdi yosh kapitan, – shunday bo�lsa ham men miss Grantning yelkan yozishdan ko�ra kayutada tinchgina o�tirganini afzal ko�raman. Shunga qaramay missning boyagi so�zlari menga juda yoqib tushdi.

‒ Ayniqsa «Dunkan»ga qoyil bo�lib turganda, a?.. – deb qo�shib qo�ydi Glenarvan.

‒ U bunga loyiq kema, – deb javob berdi Jon Mangls.

‒ Rostimni aytsam, siz kemani shunday maqtab yubordingizki, men uni boshdan-oyoq, to tryumlarigacha ko�zdan kechirgim kelib qoldi, – dedi Elen.

‒ Ular juda yaxshi o�rnashib olishgan, – dedi Jon Mangls: – xuddi o�z uyidagiday.

‒ Ular haqiqatan ham o�z uylaridalar, azizim Elen, – dedi Glenarvan. – Axir bu kema – o�z yurtimizning bir qismi, Dumbarton grafligining okean to�lqinlarida suzib ketayotgan bir bo�lagi-da! Biz o�z vatanimizdan ketganimiz yo�q: «Dunkan» – Malkolm-Kestlning xuddi o�zi.

Elen:

‒ Azizim Eduard, bo�lmasa bizga o�z qasringizni bir ko�rsating, – deb hazil qildi.

‒ Jonim bilan! – dedi Glenarvan. – Lekin oldin Olbinetga ikki og�iz so�z aytishga ruxsat etsangiz.

«Dunkan»ning bufetchisi Olbinet o�z ishiga nihoyatda mohir kishi bo�lib, o�z vazifasini jon-dili bilan, juda o�rinlatib bajarar edi.