Мерэйна Патэстас

Вечарам я адважыyся! Рашэнне было цяжкiм, i я доyга блукаy па лесе, штурхаючы раскiданыя на сцяжынках сасновыя шышкi. Але нават водар жывой iглiцы не мог мяне супакоiць. Выпiyшы для адвагi, я зазваy у палатку Юрася i з выглядам мацёрага змоyшчыка шчыльна зачынiy уваход. Затым я дастаy артэфакт, паказаy яго хлопцу, i прама спытаy:

– Колькi далi б за такi, твае сябры чарнушнiкi, як думаеш?

Юрась зрабiy нявiнныя вочы.

– Ты пра што, наогул?

– Кiнь гэта! Ты ведаеш пра што!

У поглядзе Юрася паступова разгаралася здзiyленне, пакуль ён пiльна глядзеy на артэфакт.

Я адчуваy, што Юрка yжо падлiчвае y думках гiганцкую суму, якую можна атрымаць ад продажу медальёна на чорным рынку.

«Так, Юрась, ты не самы сумленны чалавек. І я сам, мабыць, таксама».

– Колькi ты хочаш? – нарэшце прама спытаy ён.

– Тысячу даляраy, – спакойна адказаy я, разумеючы, што рэальны кошт у дзясяткi разоy большы.

– Вось не прагавiты ты, Тарасавец. Дамовiлiся! – iмгненна адказаy радасны Юрась.

Праз месяц я прыехаy да суседкi.

У кiшэнi ляжала тысяча даляраy, атрыманая ад Юрася, а дакладней – ад ягоных ценявых таварышаy.

Але y кватэры чамусьцi была пара незнаёмых людзей, а Вера Максiмаyна адсутнiчала. Я пацiкавiyся, дзе ж гаспадыня.

– Яна памерла, – без усялякiх цырымонiй сказаy адзiн з незнаёмцаy.

– Але як гэта? – прашаптаy я, адчуваючы, што гатовы проста сесцi на падлогу пасярод залы.

– Вiталь вунь там, у пакоi. Можаце з iм пагаварыць, калi хочаце.

Аглушаны жахлiвай навiной, я машынальна прайшоy да пакоя.

Вiталька сустрэy мяне маyчаннем i злосным позiркам. Я глуха прамовiy:

– Вiталька, я магу купiць табе вазок. Мяне твая матуля прасiла. Грошы я дастаy.

Хвiлiну Вiталька толькi злосна тарашчыyся на мяне, нiчога не адказваючы. Нечакана ён апусцiy галаву i прамармытаy:

– Не! Я не заслужыy. Мацi столькi гадоy са мной мучылася. На пахаванне грошы ёсць, а больш не трэба нiчога. Пакiнь сабе грошы. Або лепш, ведаеш што, – тут ён падняy галаву i паглядзеy на мяне yважлiвым позiркам, – аддай грошы y дзiцячы дом.

Мая дачка y дзiцячым доме вырасла. Ужо не паправiш нiчога, яна мяне бачыць не жадае. Але можна iншым дапамагчы. Зрабi так, Гена, калi хочаш.

Я выйшаy з кватэры нi з кiм не развiтаyшыся. У гэты ж дзень я ахвяраваy тысячу даляраy у дзiцячы дом. Праз тры месяцы Юрася злавiлi падчас яго махiнацый i выгналi з працы. Юрка заyсёды быy шчаслiyчык i яму пашанцавала зноy – абышлося без крымiнальнай справы.